ما وارث تمدنی چند هزار ساله و میراث انبیا و بزرگانیم،
اما چرا امروز رحم و مروت در جامعه کمرنگ شده؟
علتها روشن است:
1. فراموشی ریشهها → وقتی تاریخ و الگوهایمان را نشناسیم، از آنان الهام نمیگیریم.
2. غلبه منفعت فردی بر خیر جمعی → فرهنگ «خودم و فقط خودم».
3. ضعف آموزش اخلاقی → مدرسه پر از فرمول و مدرک است، اما خالی از انسانسازی.
4. فساد و بیاعتمادی در سیستمها → وقتی مردم عدالت و صداقت را در ساختارها نبینند، خودشان هم به بیرحمی و بیاعتمادی کشیده میشوند.
---✨ راهکار چیست؟
🔑 بازگشت به اصلِ انسانیت و عدالت.
آموزش اخلاق اجتماعی از خانواده تا دانشگاه، نه فقط درسهای خشک.
شفافیت و عدالت در سیستم اداری و قضایی تا اعتماد زنده شود.
احیای الگوهای دینی و تاریخی نه در شعار، بلکه در عمل روزمره (مثلا انصاف در خرید و فروش، امانتداری در کار).
کار فرهنگی در محلهها و جمعها: ایجاد هستههای کوچک همیاری، تا مردم دوباره به هم تکیه کنند.
مبارزه با فساد نه فقط در بالا، بلکه در رفتار روزمره خودمان (از رشوه کوچک تا حقخوری بزرگ).
---🌱 جمعبندی
مشکل امروز ما این است که گذشته را فقط روایت میکنیم، نه زندگی.
تا وقتی که آموزههای انبیا و بزرگان را از کتاب به «رفتار روزمره» نیاوریم، جامعه ما روی آرامش و مروت را نمیبیند.
راهکار ساده ولی سخت است:
هر فرد باید از خودش شروع کند.
وقتی یک نفر به انصاف برگردد، زنجیرهای از تغییر آغاز میشود.
