یک فنجان شعر

بایدبه فکرتنهایی خودم باشم

دست خودم رامی گیرم

وازخانه بیرون می زنیم

درپارک به جزدرخت هیچ کس نیست

روی تمام نیمکت های خالی می نشینم

تاپارک ازتنهایی رنج نبرد

دلم گرفته

یاداتاق خودمان می افتم

وازخودم خواهش می کنم

به خانه بازگرد.

محمدعلی بهمنی