انتظار

این که میگن : یه چند وقت آفتابی نشو جایی، پیام نده به هیچ کس، دو روز گوشیت رو آفلاین کن فقط برای اینکه بفهمی چه کسی به یادت میفته، رو اصلا قبول ندارم.

از اساس غلطه. اینکه ما همیشه « انتظار » داریم بقیه به یادمون بیفتند و از خودمون انتظار نداریم به یاد همه ی اونایی که ازشون انتظار داریم و اونهایی که ما خودمون در جریان نیستیم ولی ازمون انتظار دارند، بیفتیم.

چرا آدم باید چنین کاری بکنه؟

گیرم من ۴۸ ساعت از اینترنت رخت بستم و دانشگاه هم نرفتم و محل کار هم آفتابی نشدم و به هیچ پیامک یا تلفنی هم حتی‌الامکان جواب ندادم. بعدش که چی؟ شاید اون دوستی که با من تماس نگرفت اونی بود که نه برای امتحان کردن بقیه ، که واقعا مجبور شده بود این فضاهای ارتباطی رو ترک کنه. شاید اون دوست به حمایت معنوی من نیاز داشت. شاید اون دوست کسی بود که حق‌ش بود منتظر من باشه و نه اینکه من توی دو روزی ک خودم انتخاب کرده بودم بدون مشورت، منتظر یک آدم مشغول و درگیر مشکل میموندم.

می‌بینین چقدر غیر منطقی هستیم؟

قانون هایی میچینیم که هیچ کسی جز خودمون از اونها با خبر نیست. و بعد می نشینیم منتظر که هرکسی از اونها تخطی کرد بهش کارت قرمز و اخراج از زمین نشون بدیم.

پس من با این بازیِ این بار من دو روز پیام نمیدم ببینم چی میشه، امتحانت نمی کنم. میدونم اونقدر سرت این روزها شلوغ هست که با احتمال بالا رد میشی. هر وقت که دوست داشتی، نه از سر اجبار، که به خواسته ی خودت با من تماس بگیر. به من پیام بده. برام صحبت کن. من ازت انتظاری بیشتر از این ندارم.

@bookwormlovestech : تلگرام