چرا دعا نمی کنیم...

وقتی کسی به من می گوید من دعا کردم ولی خدا اجابت نکرد خیلی ناراحت می شوم. برای خودش که چه حیف از دعا کردن لذت نمی برد.

درباره دعا کردن فکر کنید. چیز عجیبی است. دعا خودش موضوعیت دارد. خواستن نه به معنای اراده کردن به معنای طلب کردن. طلب کردن فقیر از غنی، ناقص از کامل، بنده از مولا.

چرا دعا کردن مهم تر است از آنچه برایش دعا می کنیم؟

انسان ها روز به روز بخواهند یا نخواهند درس هایی از روزگار می گیرند و با گذر زمان عاقل تر و پخته تر می شوند. آن وقت است که می فهمند خواسته ها یا دغدغه هایشان چندان هم اهمیتی نداشته ولی چیزی که برای آن ها باقی مانده همان «دعا کردن» است.

تصور کنید که کسی از خدا می خواهد؛ ماشین بخرد، ازدواج کند، خانه بخرد و ... . مواردی که شمردم بسیار مهم است ولی وقتی به آن می رسد در نظر او معمولی و عادی می شود. آنچه همیشه در ذهن و دل ما ثبت می شود دعاهایی است که برای رسیدن به آن کردیم. خدا را صدا زدیم. ارتباط برقرار کردیم. دعا معنای زندگی است و هر چه بخاطر دعا کردن بدست می آوریم ظاهر است. دعا یعنی خدایا تو اگر بخواهی می شود، تو اگر نخواهی نمی شود. اصلا برای همین خدا هستی چون همه چیز دست توست.

مگر توحید چیست؟ همین است. دعا خودش رسیدن است. خودش استجابت است. مابقی بازی های کودکانه ماست... .

بگذریم از این که امیر مومنان فرمود: فَهَبْنِي يَا إِلهِي وَسَيِّدِي وَمَوْلاَيَ وَرَبِّي، صَبَرْتُ عَلَىٰ عَذَابِكَ، فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلَىٰ فِرَاقِكَ

بر فراقت چگونه صبر کنم.....