آداب معاشرت فقط سلام و خداحافظی نیست؛
زیرمجموعههای مختلف و ارزشمندی دارد که یکی از مهمترین آنها، اشغال نکردن بیدلیل فضاست — چه در دنیای واقعی، چه در دنیای مجازی.
ما در طول روز در مکانهای عمومی زیادی هستیم؛
از آسانسور و پلهبرقی گرفته تا نحوهی پارک کردن خودرو یا استفاده از صندلیهای انتظار. گاهی فقط با کمی دقت میتوانیم هم فضای کمتری اشغال کنیم، هم حال بهتری برای دیگران بسازیم.
👩👦 یک نمونه ساده:
سال گذشته با پسر ۷ سالهام به تهران رفتیم.
در مترو، روی پلهبرقی همیشه سمت راست میایستادم و به او میگفتم:
«عزیزم سمت راست بایست، شاید کسی عجله داره، بتونه از سمت چپ رد شه.»
با تکرار همین کار ساده، این رفتار در ذهنش ماندگار شد؛
حتی گاهی قبل از ورود به مترو خودش بهم یادآوری میکرد!
یا وقتی در آسانسور هستیم، سعی میکنیم جوری بایستیم که بقیه بدون فشار و معذب شدن، وارد فضا بشن. اینها چیزهای کوچکی هستن که حس احترام و آرامش را منتقل میکنند.
🧳 تجربه دیگر در ترمینال راهآهن:
ما وسایلمان را جایی گذاشتیم که کمترین فضا را بگیرد، ولی افراد زیادی را دیدم که چمدانهاشان را روی صندلیهای انتظار گذاشته بودند. در حالی که وقتی فضا کم است، باید تا جای ممکن جا برای دیگران هم باز کنیم. کافی بود کیفها را جلوی پا بگذارند، نه روی صندلی.
اما اشغال فضا فقط مربوط به مکان فیزیکی نیست...
🌐 در فضای مجازی هم این موضوع صدق میکند.
وقتی بدون تحقیق، شایعهای را منتشر میکنیم یا بدون عنوان، ویدیویی را میفرستیم، در واقع داریم وقت و حجم اینترنت دیگران را اشغال میکنیم.
شاید آن محتوا قبلاً برایشان ارسال شده باشد. در نتیجه دوباره دانلود میشود، فضای گوشی پر میشود و زمانشان گرفته میشود.
📝 پس چه خوب است اگر مطلبی را ارسال میکنیم،
عنوان، موضوع یا دلیل ارسال آن را بنویسیم.
این کار ساده، احترام به مخاطب است.
✅ این رفتارهای کوچک، شاید در نگاه اول بیاهمیت به نظر برسند؛
اما در واقع یکی از پایههای خوبحالی جمعی و داشتن جامعهای بافرهنگترند.
بیاییم از همین امروز، با همین نکات ساده اما مؤثر، شروع کنیم به ساختن دنیایی بهتر 🌍
