یه چیزی که تو اولین بار خوندنش خیلی تعجبمو برانگیخت، این بود که بعضی از تیمها حتی با اینکه اعضای خیلی توانمندی دارن، عملکردشون به شدت پایینتر از حد انتظاره.
جالبتر اینکه تو همون سازمان، یه تیم دیگه با رزومه و مهارتهای خیلی معمولی، نتیجه میده که شگفتزدهت میکنه.
حالا سوال اینه: واقعاً چی باعث میشه بعضی تیمها از حد «جمع سادهی مهارت آدماشون» فراتر برن و بعضیا عقب بمونن؟
یکی از پاسخهایی که روانشناسی صنعتیسازمانی بهش میده، مفهوم امنیت روانی (Psychological Safety) ـه.
طبق تحقیقات امی ادموندسون (Amy Edmondson) تو کتاب معروفش The Fearless Organization، تیمهایی بیشترین بازده رو دارن که توش اعضا بتونن بدون ترس از تحقیر شدن یا مسخره شدن، ایده بدن، سوال بپرسن و حتی اشتباه کنن.
ادموندسون تو توضیح این موضوع میگه:
«امنیت روانی یعنی اعضای یک تیم مطمئن هستن که اگر حرف بزنن، اشتباه کنن یا نقدی ارائه بدن، کسی قرار نیست اونها رو قضاوت یا سرزنش کنه.»
و نکته جذاب اینه که این امنیت روانی تقریباً بیشتر از بودجه و مهارت فردی روی عملکرد تیمی اثر داشته!
حالا بریم سر اصل کاری: چطور میتونیم امنیت روانی رو تو تیممون ایجاد کنیم؟ (اکشن پلن 👇)
🔹 ۱. از خودت شروع کن — با گفتن اشتباهاتت
وقتی رهبر یا حتی یه عضو تیم خودش به راحتی از یه اشتباه یا تجربه خراب حرف میزنه، بقیه ناخودآگاه حس میکنن «خب پس گفتن اشتباه جرم نیست!»
🔹 ۲. عمداً از بقیه نظر بخواه
سؤالهایی مثل «تو چی فکر میکنی؟» یا «به نظرت ما چیزی رو داریم از قلم میندازیم؟» به صورت ناخودآگاه به طرف مقابل اجازه میده از لاک دفاعی دربیاد.
🔹 ۳. از ایدههای خام استقبال کن (نه فقط ایدههای کامل!)
یه تکنیک خیلی ساده اینه که اول جلسه بگی:
«بچهها هرچی حتی به نظرتون مسخرهست بگید، فقط در همین مرحله هدف ما جمعآوری ایدهست.»
🔹 ۴. به جای «سرزنش» دنبال «ریشهها» بگرد
اگه اشتباهی پیش اومده، با این سؤال شروع کن: «چی باعث شد این اتفاق بیفته؟ و چطور میتونیم دفعه بعد بهتر باشیم؟»
در انتها لازمه به این نکته اشاره کنم که دونستن این مطالب خصوصا برای کسب و کارهایی که کارکنان نسل z دارن خیلی اهمیت داره❗چرا که این نسل بیشتر از هر نسل دیگه ای این باور براشون بوجود اومده که کار کردن برای دیگران تلف کردن وقته ❌ - نکتهای که با نادیده گرفتن مطالب بالا براشون پررنگ تر میشه ⚠️
