چند روز پیش یه گزارش از Gallup خوندم که واقعاً تکونم داد:
در سال ۲۰۲۴ فقط ۲۱٪ از کارکنان در دنیا واقعاً با کارشون درگیر هستن. یعنی از هر پنج نفر، فقط یک نفر واقعاً دل به کار میده. این فقط یه عدد نیست؛ پشتش کلی فرسودگی، استعفا و میلیاردها دلار بهرهوری ازدسترفته خوابیده.
اما چرا اینجوریه؟
از دید روانشناسی صنعتی–سازمانی، دوتا عامل مهم خیلی توی این بیانگیزگی نقش دارن:
یکی، نبودِ حس قدردانی اجتماعیه. آدمها نیاز دارن دیده بشن، بشنون که تلاششون مهمه. حتی یه تشکر ساده یا یه پیام کوچیک میتونه این حس رو زنده کنه. اما وقتی اینا نیست، کمکم دل آدم از کار کَنده میشه.
و دوم، نبود بازخورد منظم و روشن بودن نقشهاست. وقتی ندونی کارت چطوره، یا اصلاً ندونی چی ازت میخوان، انگیزهات تو سکوت تهمیکشه. یه جلسهی کوتاه و دوستانهی ماهانه با بازخورد ساده، میتونه کلی شفافیت بیاره و حس رشد رو زنده کنه.
خلاصه اینکه با همین دوتا کار ساده — قدرشناسی و بازخورد — میتونیم اون ۷۹٪ بیانگیزه رو برگردونیم.
شما توی تیمتون چه کارایی میکنید که انگیزه زنده بمونه؟ 👇
