استعداد و رشد

نیچه:
‌ «هیچکس نمی‌تواند نحوه‌ی به وجود آمدن را در کار یک هنرمند ببیند و همین یک مزیت است، چون هرجا که بتوانید عمل بوجود آمدن را ببینید، می‌توانید رشد را هم تجربه کنید.» ‌

یعنی ما می‌خوایم باور کنیم که #مایکل_فلپس، با بیست‌وهشت مدال المپیک که پرافتخارترین ورزشکار المپیک محسوب میشه، به دنیا اومده تا طوری شنا کنه که هیچ‌کدوم از ما برای اون کار بدنیا نیومدیم و نمی‌تونیم چنین کاری انجام بدیم.
نمی‌خوایم روی سکوی استخر بشینیم و پیشرفت این آدم رو از آماتور به حرفه‌ای ببینیم. ترجیح می‌دیم که موفقیت‌مون به یکباره و کامل شکل بگیره. ما رمز و راز رو به معمولی بودن ترجیح می‌دیم.
اما چرا؟ به چه دلیل فکر می‌کنیم که فلپس این تسلط رو تدریجی بدست نیاورده؟ جوابش رو باز هم نیچه به زیبایی گفته:
‌ «خودبینی ما، خوددوستی ما، مکتب فکری نوابغ را ترویج می‌دهد. چون اگر به نبوغ به صورت چیزی جادویی نگاه کنیم، مجبور نیستیم خودمان را با آنها مقایسه کنیم و نقص‌هایی را در خودمان تشخیص دهیم.
وقتی به یک نفر می‌گوییم "ابر انسان" یعنی اینکه دیگر نیازی به #رقابت نیست».

به عبارت دیگه، تصور داشتنِ استعداد ذاتیِ رمزآلود بهمون اجازه میده که عقب بکشیم و در جایگاه فعلی‌مون احساس آرامش کنیم.

پ.ن: هستم اگر می‌روم، گر نروم نیستم