تا می‌تونین شکست بخورین

خیلی از ما درگیر کامل گرایی و یا ایده‌آل گرایی هستیم، یعنی دست به کاری نمی‌زنیم تا شرایطش کاملن فراهم شده باشه.

  •     یکی ورزش نمی‌کنه چون میگه باید بره پیش بهترین مربی
  •     یا میگه چون وسایل کوه‌نوردی ندارم هرگز نمی‌رم کوهنوردی
  •     تا وضعم خیلی خوب نشه تفریح نمی‌کنم.
  •     یکی درس نمی‌خونه چون میگه باید حتمن برم پیش بهترین مدرسه شهر و یا پیش بهترین دبیران شهر.

هر کی یه شکلی تو این دام میفته و منتظر می‌مونه. تهش چی میشه؟ هیچی. تنبلی می‌کنیم و کار خاصی انجام نمی‌دیم.

به قولِ «آنتونی رابینز» میگه:

«چند بار زمین خوردین تا تونستین راه رفتن رو یاد بگیرین؟ چقدر طول کشید تا بالاخره اولین قدم رو روی زمین برداشتین؟ فرزند من ماه‌ها تلاش کرد تا بالاخره تونست راه بره. فرمول جادویی موفقیت همینه. تموم کودکان این جهان بالاخره راه رفتن رو می‌آموزن ولی بزرگسالان چنین روشی رو در پیش نمی‌گیرن. بزرگسالان شکست رو حتمی می‌دونن بنابراین اگر برای رسیدن به هدفی شکست بخورن فقط ممکنه یک یا دو بار روش دیگه‌ای رو امتحان کنن. کمتر کسی هست که بیش از این برای رسیدن به هدف اصرار بورزه. بیشتر افراد خیلی زود اهداف خودشون رو رها می‌کنن، فقط به این دلیل که دیگه ناراحتی و سختی رو تحمل نمی‌کنن.»


خیلی جالبه که ما در کودکی از شکست خیلی ترسی نداشتیم و به همین دلیل شروع کردیم به راه رفتن ولی تعداد زیادی از ما بعد از بزرگ شدن یادگرفتیم که بترسیم!!!


برای مطالعه‌ی بیشتر می‌تونین اینجا کلیک کنید.