چرخه‌ی معیوب انتقاد

انتقاد کردن چرخه‌ی معیوبی داره. عموماً انتقاد به این دلیل رخ میده که دنیای بیرونی فرد با چیزی که مدنظر داره متفاوته و این باعث خشمگین شدنش میشه و به همین دلیل لب به انتقاد باز می‌کنه. چه انتقاد نتیجه بده و چه نتیجه نده، کمی از این خشم کاسته میشه و یا به اصطلاح دل اون آدم خنک میشه.

چنین کاهش خشمی باعث میشه که شخص به نوعی از انتقاد و عیب‌جویی خودش پاداش ذهنی دریافت کنه و در نتیجه این کار رو بیشتر و شدیدتر انجام میده. از اون طرف شخص مقابل هم که عامل انتقاد است، روزبه‌روز به این حجم از انتقادها بی‌تفاوت‌تر میشه و بیشتر به این کار که عامل انتقاده توجه می‌کند و همین باعث میشه که فرد انتقادگر بیشتر انتقاد کنه و... [این داستان هم همینطور ادامه پیدا می‌کنه]

گویا این چرخه هیچ پایانی نداره و روزبه‌روز باعث میشه زندگی انسان‌ها تلخ‌تر بشه، بنابراین باید در هرجای این چرخه هستیم، جلوش رو بگیریم و اجازه ندیم که چنین اتفاقی رخ بده.