تو خانوادهای که من زندگی میکنم بیماری های روانی مثل دوقطبی یا افسردگی مثل نقل و نبات ریخته، راستش از اولشم بهم مشکوک بودن :))
میگفتن این بچه بیش فعاله.
یکم که گذشت گفتن نه این بچه دوقطبیه الان تو فاز مانیا و شیداییه.
زمان کنکور که شد گفتن نه بابا این حرفا نیست این افسردگی داره و از این حرفا.
یعنی همیشه اتهاماتی روم بوده، اما از اینا که بگذریم خلاصهی قضیه اینه که تو همچین وضعیتی افسردگی مثل یه سرماخوردگی ساده میمونه، و بدترین چیزی که در مورد سرماخوردگی وجود داره(حداقل از نظر من) اینه که واقعا هیچوقت خبر نمیکنه، شاید یه روز بیدار شی و ببینی که ای دل غافل!
فکر میکنم ناامید شدن حسیه که اکثرمون دچارش میشیم، منم از اول واقعا دشمنِ جونِ حرفای انگیزشی بودم تو این مایه ها که؛ نه وقتی حالت بده بگو عالی ام و از این حرفا.
اما قول بهتون میدم خود اونی که اینارو میگه و مدام سعی میکنه دلالِ امید باشه از همه غمگین تره و بدبختیش براش این خواهد بود که جرعت هم نمیکنه به کسی بگه چون خودش تو بوق و کرنای چیزیه که ریشه نداره، اصیل نیست.
و اینکه شاید این عکس روشنگرتر باشه؛
"میدونستین رابین ویلیامز تا آخرین ماهی که زنده بود تورهای خنده دور دنیا برگزار میکرد؟"
اولین کاری که باید همهامون انجام بدیم افسانه زداییه.
به پیر به پیغمبر آدمی که مشکلات درونی داره لزوما اونی نیست که خودشو از بقیه جدا میکنه، مدام دست خودشو تیغ میکشه و روزی یک کلمه حرف حساب از دهنش بیرون نمیاد، ما اشکال متفاوت سرماخوردگی روانی رو داریم که اصلا و ابدا هیچکدوم شوخی بردار نیستن.
کمی بیشتر هوای اطرافیانمون رو داشته باشیم و طبیعتا سعی کنیم آدم هایی رو در کنارمون داشته باشیم که احساس خوبی بهمون بدن.
به شکلی غیرقابلباور خیلی از اوقات تاثیر اطرافیان بیشتر از اونچیزیه که فکر میکنیم.
تا جایی زیگموند فروید میگه پیش از اونکه حس کنید افسرده اید یا اعتماد به نفس ندارید خوب نگاه کنید ببینید که خودتون رو با عوضی ها محاصره نکرده باشید!
اما عزیزان جانم، همونطور که الان که این رو براتون مینویسم در یکی از سنگینترین سرماخوردگیهای روانی زندگیم هستم، میتونم نگاه دقیقتری داشته باشم به چیزهایی که میتونه بهمون کمک کنه.
گاهی وقتا جواب خیلی جلوی چشممونه، ولی انگار ما همیشه دنبال استدلالها و راه حل های پیچیده میگردیم.
نمیدونم اینو جیم کری گفته یا نه، ولی به شدت با جملاتش موافقم؛
من معتقدم افسردگی چیزیه که ممکنه برای همه پیش بیاد، اما همچنین معتقدم اگه شما به اندازه کافی ورزش نمیکنید، غذای مقوی نمیخورید، از نور خورشید بهره نمیبرید، خوب نمیخوابید و دور خودتون رو با آدم هایی که دوستتون دارن و حامیتون هستن پُر نمیکنید، به خودتون شانس عادلانهای برای مبارزه باهاش نمیدید.
اولین و حیاتیترین قدم اینه که باید و باید سعی و تلاشمون رو بزاریم که حداقل زندگی فیزیکیمون رو به حالت طبیعیش برگردونیم.
۲.مکملهایی مثل امگا-۳(من قرصش رو میخورم)، ویتامین ب و ویتامین D بهمون خیلی کمک میکنن.(اینارو هم که داروخونه ها کامل دارن، میتونین از قرص های wellman یا wellwoman استفاده کنید خیلی کامل تر هم هست)
۳.خواب خواب خواب؛
طعنه آمیزه وقتی که ساعت نزدیک سه صبحه و من دارم از اهمیت خواب صحبت میکنم و از همین حال بد میشه فهمیدم که چقدر مفید و پرفایده است.
در واقع با وجود اینکه خیلی از کتاب های زرد سعی دارن از اهمیت خواب کم کنن و بگن شما برای رشد و موفقیت لازم دارید که کمتر بخوابید ولی هرروز که میگذره خواب میزان تاثیر خودش رو روی سلامت جسم و مخصوصا سلامت روان ما بیشتر نشون میده.
حتی اگه از فکت های علمی هم رد بشیم من هیچ آزمایش انسانی رو دقیقتر از آزمایشی که خودم تستش میکنم نمیدونم، مدت زیادی نزدیک سه یا چهار صبح میخوابیدم، یه مدت چالش گذاشتم و نهایتا سر ساعت یازده خوابیدم.
اولش واقعا سخت بود و برای تنظیم خوابم از قرص ملاتونین که همونه هورمون خوابه استفاده کردم، حدود سی روز،اونقدر حالم بهتر شد که خودم باورم نمیشد.
الانم چالش هنوز ادامه داره، یه امشب استثناً چیت شد :))).
اگه به انگلیسی مسلطین این کتاب واقعا در مورد خواب کمک کننده است؛
Sleep-nick littlehales
4. راجبش حرف بزنین؛
اگه حس میکنین نیاز دارین صحبت هاتون رو در میون بزارین راجبش صحبت کنین، بنویسید، از دوستانتون کمک بگیرین و اگه حس میکنین چیزیه که شاید از توان الانتون خارجه حتما از یه مشاور کمک بگیرید، از صمیم قلب اعتقاد دارم افسردگی قابل کنترل و قابل درمانه حتی به وسیله خودمون، اما بعضی وقتا اونقدر شدیده که هورمونها و درونیاتمون رو بهم میریزه و من پیشنهاد میکنم که اگه حس کردین همچین شرایطی دارین برین سراغ یه روان پزشک یا رواندرمانگر.
کلیپ سگ سیاه که راجب افسردگی ساخته شده بیشتر کمک میکنه تا به شناخت درونی تری برسین؛
https://www.aparat.com/v/Pdeg3
یادمون باشه اگه تو این شرایط بیش از حد احساس تنهایی، بی ارزشی، غم، اینکه کسی درکمون نمیکنه و... رو داشتیم قابل درکه، تنها نیستی، ما همدیگه رو داریم و مهم اینه همدیگه رو درک کنیم و کنار هم بمونیم.
همونطور که شعار سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۱۷ این بود؛
و جمله آخر اینکه به نظرم تو زندگی نباید همیشه قلّه های موفقیت رو فتح کرد، باید پذیرفت که درّهای هست، گاهی به عمقش سفر کرد و اون رو کشف کرد.
در تماسیم.
T.me/aliyekani
Instagram.com/aliyekanii
Twitter.com/aliyekanii
