فروشنده؛ طبقه اول بازار مجازی، نه نبض بازار است، نه آنقدر بیاهمیت که بگوییم جزئی از بازار نیست. فروشنده همه برچسبهایی را میتواند حامل باشد. از اعتبار و جایگاه بازاری مناسب، تا دلالی و کلاهبرداری میتواند به فروشنده القاب شود. فروشنده های مجازی، اغلب به سراغ محصولات مجازی میروند. معمولا نمیآیند لوازمخانگی یا آشپزی بفروشند، آن هم به علت نبود اعتماد و اعتبار مجازی. این علل دیگری نیز دارد که از آن سخن خواهیم گفت، اما مستلزم زمینهای با جزئیات است؛
فضای مجازی یا همان بازار آنلاین، فضا را برای کلاهبرداران بازتر(به معنای فرصت های بیشتر برای مجازی، به این خاطر که در بازار غیرمجازی نیز موجود است) و در کنار کلاهبرداری، چه بسا برای مستعدان و بیتجربیان نیز باز بشود. فضای مجازی، تمایزاتی با بازار آفلاین دارد که با هدف ما ارتباطی ندارد، اما شاید مهمترین تمایز که ارزش و ارج این دو بازار از یکدیگر جدا میکند، عظمت فضای مناسب برای مستعدان با معیشت پایینتر است که در بازار آفلاین یافت نمیشوند. در بازار آفلاین فضایی است که تنفس در آن پرهزینه است؛ فضایی که به دلیل گرانی کرایه مغازه و دکان های بازار آفلاین بسیار کوچک است. حتی ممکن است فروشنده معتبر، قابل اعتماد و منصف باشد، اما توان پرداخت کرایه و تامین مغازه خود را ندارد. بههمین علت، اغلب فروشندگان، چه کلاهبردار چه منصف، به سراغ فضای مجازی میآیند. اگر شما محصولات فراوانی، همراه با اشتیاق برای فروش آنها داشته باشید، اما سرمایه برای اجاره مغازه در بازار نداشته باشید، عملاً آن محصولات به هیچ دردی نمیخورند. اما بازار مجازی، این مشکل را حل کرده و بههمین علت است که من فضای مجازی را، هم فضایی مناسب برای مستعدان بازاری، و هم کلاهبرداران حرفهای عنوان میکنم.
همانطور که گفتیم، فروشنده نه آنچنان ارج و ارزش دارد که بخواهیم به آن بنازیم، نه آنقدر که جزئی از بازار حسابش نکنیم. درادامه، میرسیم به مرجع فروش یا بهتر است بگوییم فروشگاه مجازی که در اختیار فروشندگان است. این مراجع، طبیعی است که صرفاً فروشنده صاحب آن باشد. اما بهاین علت که مراجع فروش چندان محتوای خاص و قابلتوجهی به خود اختصاص ندادهاند، ما رهگذر میشویم و بر مبحث بعدی متمرکز میشویم.
فروشنده های مجازی، در همهجا میتوانند فعال باشند؛ اینستاگرام، تلگرام، روبیکا و سایت های اینترنتی. به صورت معمول، فروشندگان نمیآیند که لوازم خانگی، موبایل، یا این دست محصولاتی که قابللمس هستند بفروشند؛ چون دهمی درصد در بازار آنلاین اعتماد وجود ندارد. اکانت گیم های آنلاین، فیلترشکن، کانفینگ، کتب الکترونیکی، دوره های آموزشی مانند برنامهنویسی و شاید وکتور و تصاویر مهم که معمولاً با تدوین و فتوشاپ ارتباط دارند، از جمله محصولات مطرح تحت فروش فروشندگان مجازی هستند. خلاصه آنکه، شما هر محصول مجازی، حتی اگر مورد سخره باشد را میتوانید به عنوان محصول مجازی و غیرقابل لمس تحت فروش بازار مجازی در ذهن خود بگنجانید. بعضی از آنها حتی امکان تولید انحصاری و فروش عمومی را دارد؛ مانند اکانت گیم، دوره آموزشی، وکتور و این دست محصولات که اساساً باید انحصاری تولید و به عموم فروخته شوند. برخلاف بازار آفلاین، نیازی به خرید و فروش کالا و نگرانی از اعتبار کالا وجود ندارد و نوعی از تولید به فروش است. این محصولات، همزمان با ارزش اندکشان، طعمههای مناسبی برای کلاهبرداری هستند. نکته بعدی که ما باید در بحث فروش به آن اشاره کنیم، گستردگی این مراجع است. از هر پیامرسانی مانند آیگپ گرفته، تا روبیکا و "بله" که مطرحترین پیامرسان های ایرانی هستند، شما میتوانید هر نوع محصولی را یابید. اگرچه یقینی ندارم، اما میتوانم گمان زنم که در همین ویرگول نیز عدهای افراد که حداقل محصولی برای فروش دارند نیز دستبهکار شدهاند. درصورتی که شما در فضای واقعی یا همان بازار آفلاین، که شامل مغازه و فروشگاههای واقعی میشود، این حجم از گستردگی خرید و فروش را مشاهده نمیکنید. در یک خیابان، نباید انتظار داشت که بیش از ۲۰۰ تعداد مغازه یا فروشگاه کوچک واقع شده باشند. اما در فضای مجازی که متنهی نیست، نهتنها نمیتوان آنجا را به خیابان تقسیم کرد، بلکه متر و معیاری برای سرشماری وجود ندارد. مجموعاً، میتوان گفت که فروشنده و مراجع مجازی آن، نهتنها تفاوتهایی از زمین تا آسمان با فروشگاههای خیابانی نمایان کرده است، بلکه فضایی بسیار گسترده و بیانتها ایجاد کرده که این نیز ایجاب میکند مستعدان، کلاهبرداران و خریدارانی که توان خرید حضوری ندارند، به بازار مجازی سوق داده شوند. همچنین، ما به محصولاتی اشاره داشتیم که قابلفروش در بازار مجازی هستند و درنهایت، متذکر شدیم که گستردگی بازار مجازی، بیانتهاست.
بنابراین، میتوان به درستی بیان کرد که ۲۵ درصد اهمیت بازار را فروشندگی به خود اختصاص داده است.
