الان که اینو مینویسم سومین روز از قطع نت بین الملل میگذره و هیچی نمیاره، برای منی که بالای 90 درصد ارتباطا و درسام با اینترنت امکان پذیر بود، واقعا سخته از شدت بیکاری و دلتنگی دارم دیوانه میشم رفته بودم کامنتای یه خبرگزاریای که هیچوقت امکان نداشت باز کنم رو میخوندم و میخندیدم و فحش میدادم، حتی پیامک نمیاد تا بتونی بری فیلمیو و نماوا و این چیزا فیلم و سریال ایرانی ببینی، کم مونده برم با کفترای محل دمخور بشم و بهشون دون و آب بدم و باهاشون صحبت کنم، در یک کلام دارم بیشتر ازین رد میدم. نمیدونم تهش به کجا میرسه ولی فکر نمیکنم به جاهای خوبی برسیم یا برسم.
به جایی رسیدم که اسم دوستا رفیقای قدیمی رو اینجا سرچ میکنم که شاید اینجا باشن بتونم یه ارتباطی بگیرم. باید به حال خودمون خون گریه کرد. البته شخصی میگم یعنی بهتره بگم بهتره به حال خودم خون گریه کنم.
