شکستگی لگن زمانی اتفاق میافتد که قسمت بالایی استخوان ران میشکند. افراد مسن و افراد مبتلا به پوکی استخوان بیشتر در معرض شکستگی لگن هستند. جراحی و مراجعه به بهترین کلینیک فیزیوتراپی میتواند به افراد مبتلا به شکستگی لگن کمک کند تا تحرک و استقلال خود را به دست آورند.
شکستگی لگن ترک یا شکستگی در بالای استخوان ران (فمور) و نزدیک به مفصل ران است. معمولا در اثر افتادن یا آسیب به پهلو ایجاد میشود، اما گاهی اوقات ممکن است به دلیل یک بیماری مانند سرطان که استخوان لگن را ضعیف میکند، ایجاد شود. افراد مسن بیشترین احتمال ابتلا را دارند زیرا استخوانهای آنها در حال حاضر به دلیل پوکی استخوان ضعیف شده است.
هر ساله، جمعیت زیادی به ویژه در سنین ۶۵ سال و بالاتر، دچار شکستگی در لگن میشوند. شکستگی لگن بسیار دردناک است و نیاز به کمک پزشکی فوری دارد. هر چه سریعتر بتوانیم این بیماری را درمان کنیم، بیمار زودتر از رختخواب خارج میشود. در غیر این صورت، احتمال لخته شدن خون، زخم بستر و ذات الریه وجود خواهد داشت. استراحت طولانی در بستر میتواند منجر به بیحرکتی شود. پس از این، بهبودی و گرفتن یک زندگی عادی بسیار دشوار میشود.
بیشتر شکستگیهای لگن برای افرادی که ۶۵ سال یا بیشتر دارند اتفاق میافتد و معمولا در اثر زمین خوردن ایجاد میشوند. با بالا رفتن سن، استخوانهای شما به طور طبیعی قدرت خود را از دست میدهند و احتمال شکستن آنها، حتی در اثر افتادن جزئی، بیشتر میشود. احتمال شکستگی لگن در کودکان و بزرگسالان به دلیل تصادف با دوچرخه یا اتومبیل یا آسیب ورزشی بیشتر است.
موارد دیگری که می تواند علت شکستگی لگن باشد، عبارتند از:
شکستگی لگن به طرز طاقت فرسایی دردناک میباشد. درد در کشاله ران و ناحیه بالای ران وجود دارد. هنگامیکه در ناحیه لگن دچار شکستگی میشوید، نمیتوانید بایستید، حرکت کنید یا وزن را تحمل کنید. از دست دادن کامل حرکت در مچ پا، انگشتان پا، زانو و ساق پا وجود خواهد داشت.
علائم شکستگی لگن باید تا حد امکان سریع برطرف شود. علائم و نشانه های شکستگی لگن عبارتند از:
میزان شکستگی لگن به طور قابل ملاحظهای با موارد زیر افزایش مییابد:
شکستگی لگن در افراد بالای ۶۵ سال شایعتر است. با افزایش سن، استخوانها شکسته، ضعیف و شکنندهتر میشوند. افراد مسن بیشتر با مشکلات حرکتی و تعادل مواجه میشوند که میتواند منجر به زمین خوردن شود.
تقریبا ۷۵ درصد از شکستگیهای لگن در زنان مسن اتفاق میافتد. زنان پس از یائسگی توده استخوانی خود را از دست میدهند. استخوانهای ضعیف بیشتر احتمال دارد که بشکنند.
افرادی که سبک زندگی کم تحرکی دارند (زیاد ورزش نمیکنند)، بیشتر در معرض شکستگی لگن هستند. نوشیدن بیش از حد الکل همچنین میتواند استخوانها را ضعیف کرده و خطر شکستگی را افزایش دهد.
برخی داروها خطر زمین خوردن را افزایش میدهند. داروهایی که باعث خواب آلودگی یا کاهش فشار خون میشوند میتوانند باعث از دست دادن تعادل شما شوند. در مورد مصرف ایمن این داروها با ارائه دهنده خود صحبت کنید.
داروهای خاص داروهای کورتیزون، مانند پردنیزون، در صورت مصرف طولانی مدت میتوانند استخوان را ضعیف کنند. برخی داروها یا ترکیبات خاصی از داروها میتوانند باعث سرگیجه و مستعد افتادن شما شوند. داروهایی که بر روی سیستم عصبی مرکزی شما تاثیر میگذارند، مانند داروهای خواب، داروهای ضد روانپریشی و آرامبخشها، معمولا با زمین خوردن مرتبط هستند.
این بیماری باعث ضعیف شدن و مختل شدن استخوانها میشود و خطر شکستگی را افزایش میدهد. زنان چهار برابر بیشتر از مردان در معرض ابتلا به پوکی استخوان هستند.
افرادی که ویتامین D، کلسیم و سایر مواد مغذی کافی دریافت نمیکنند، بیشتر در معرض خطر شکستگی قرار دارند. برخی از بیماریها، مانند زوال عقل و بیماری پارکینسون، خطر زمین خوردن را افزایش میدهند. قند خون پایین و فشارخون پایین نیز میتواند در خطر افتادن نقش داشته باشد.
میتوانند با فرآیندهای طبیعی ساخت و نگهداری استخوان تداخل داشته باشند و منجر به تحلیل رفتن استخوان شوند.
شکستگی لگن میتواند استقلال شما را کاهش دهد و گاهی عمر شما را کوتاه کند. حدود نیمی از افرادی که دچار شکستگی لگن هستند، قادر به بازیابی توانایی زندگی مستقل نیستند. اگر شکستگی لگن، شما را برای مدت طولانی بیحرکت نگه دارد، این عوارض میتواند شامل موارد زیر باشد:
شکستگی لگن یک شکستگی جزئی یا کامل در استخوان است. ممکن است یک شکستگی یا چند شکستگی در استخوان وجود داشته باشد. شکستگی لگن بر اساس ناحیه خاص شکستگی و نوع شکستگی استخوان طبقهبندی میشود. رایجترین انواع شکستگی لگن عبارتند از:
شکستگی گردن استخوان ران یک تا دو اینچ از مفصل ران رخ میدهد. این شکستگیها در بین افراد مسن شایع است و میتواند با پوکی استخوان مرتبط باشد. این نوع شکستگی ممکن است باعث ایجاد عارضه شود زیرا شکستگی معمولا جریان خون را به سر استخوان ران که مفصل ران را تشکیل میدهد قطع میکند.
شکستگی بین تروکانتریک هیپ در سه تا چهار اینچ از مفصل ران رخ میدهد. این نوع شکستگی خونرسانی به استخوان را قطع نمیکند و ممکن است ترمیم آن آسانتر باشد.
حدود ۹۰ درصد از شکستگیهای لگن در دستههای شکستگی بین تروکانتریک هیپ یا شکستگی گردن فمور قرار میگیرند.
این نوع شکستگی ممکن است تشخیص آن دشوارتر باشد. این یک ترک مویی در استخوان ران است که ممکن است کل استخوان را درگیر نکند. استفاده بیش از حد و حرکتهای تکراری میتواند باعث شکستگی استرسی شود. علائم این آسیب ممکن است شبیه علائم تاندونیت یا کشیدگی عضلات باشد.
در تشخیص شکستگی لگن اغلب پزشک بر اساس علائم و موقعیت غیرطبیعی لگن و ساق پا میتواند تشخیص دهد که شما دچار شکستگی لگن شدهاید. پزشک متخصص در مورد هرگونه تصادف یا سقوط اخیر سوال میکند. برای بررسی آسیب عصبی (نوروپاتی)، پزشک ممکن است پای شما را لمس کند و از شما بپرسد که آیا احساسی دارید یا خیر.
برای تشخیص شکستگی و بررسی آسیب به بافتهای نرم، پزشک تصویربرداری را تجویز میکند که میتواند شامل:
درمان شکستگی لگن معمولا شامل ترکیبی از جراحی،دارو و توانبخشی یا فیزیوتراپی لگن است. پزشک متخصص با توجه به آسیب و موقعیت آسیب و شرایط و سن بیمار روش درمانی مناسب را انتخاب میکند.
برای پیشگیری از شکستگی لگن موارد زیر را در نظر بگیرید:
انتخاب سبک زندگی سالم در اوایل بزرگسالی، اوج توده استخوانی را افزایش میدهد و خطر ابتلا به پوکی استخوان را در سالهای بعد کاهش میدهد. اقدامات مشابهی که در هر سنی اتخاذ میشود ممکن است خطر سقوط شما را کاهش دهد و سلامت کلی شما را بهبود بخشد.
به عنوان یک قاعده کلی، مردان و زنان ۵۰ ساله و بالاتر باید ۱۲۰۰ میلی گرم کلسیم در روز و ۶۰۰ واحد بین المللی ویتامین D در روز مصرف کنند.
ورزشهای تحمل وزن، مانند پیاده روی، به شما کمک می کند تا حداکثر تراکم استخوان را حفظ کنید. ورزش همچنین قدرت کلی را افزایش میدهد و احتمال سقوط را کاهش میدهد. تمرینات تعادلی همچنین برای کاهش خطر زمین خوردن مهم است، زیرا تعادل با افزایش سن بدتر میشود.
مصرف تنباکو و الکل میتواند تراکم استخوان را کاهش دهد. نوشیدن بیش از حد الکل همچنین میتواند تعادل شما را مختل کند و احتمال سقوط شما را افزایش دهد.
فرشهای پر خطر را بردارید، سیمهای برق را کنار دیوار نگه دارید و اثاثیه اضافی و هر چیز دیگری را که میتواند شما را زمینگیر کند انتقال دهید. مطمئن شوید که هر اتاق و گذرگاه به خوبی روشن است.
یک سال در میان، یا اگر دیابت یا بیماری چشمی دارید، هر ۶ ماه معاینه چشم را انجام دهید.
احساس ضعف و سرگیجه که از عوارض جانبی احتمالی بسیاری از داروها هستند، میتواند خطر افتادن را افزایش دهد. در مورد عوارض جانبی ناشی از داروهای خود با پزشک خود صحبت کنید.
بلند شدن خیلی سریع میتواند باعث کاهش فشارخون و ایجاد احساس لرزش در شما شود.
اگر هنگام راه رفتن احساس ثبات نمیکنید، از پزشک یا درمانگر خود بپرسید که آیا این کمکها ممکن است به شما کمک کند.
