آش چه پزی؟

از آشپزی کردن متنفرم.

فک کن این همه وقت بذاری و چند ساعت رو پا وایستی و یه غذایی رو درست کنی که تهش در عرض 15 دقیقه خورده میشه و کسی هم ازت تشکر نمیکنه.

تازه کافیه یکم ادویه ها اینور اونور شه یا یک ثانیه چشمات رو از روی شعله ی گاز برداری. دیگه آبرویی برات نمیمونه و تا مدت ها بقیه میگن : (وای چقد غذای فلانی بد بودا). حالا بماند که بعدش باید گند کاریا رو جمع کنی و ظرف ها رو بشوری...

آشپزی کار آشپز حرفه ایه و کسی که واقعا ذوقش رو داشته باشه نه منی که برای درست کردن یه نیمرو یا املت جان به جان آفرین تسلیم میکنم و حس میکنم دنیا به آخر رسیده.

حقیقتا اگه یه روز پولدار شدم ترجیح میدم یه آشپز استخدام کنم که هم غذاهای خوشمزه ای برام درست کنه، هم اینکه دیگه خستگیش هم به جونم نمیمونه. چون ترکیب من و خونه مجردی میشه یه آدمی که داره از سو تغذیه رنج میبره در حالی که کلی مواد غذایی تو خونش هست و میتونه بیف استروگانف، لازانیا یا حتی میرزا قاسمی درست کنه.

ولی از اونجایی که ممکنه اونقدری پولدار نشم که آشپز استخدام کنم، پس اخرین امید من پیدا کردن یه شوهری هست که عاشق آشپزیه و دست پختش هم خوبه.
ینی حاضرم اتو کنم، جارو بکشم و حتی ظرف بشورم ولی غذا درست نکنم.

جدی میگم. غذا درست کردن من مساوی هست با هدر دادن مواد غذایی و ظلم به حیواناتی که کشته شدن تا من خیر سرم از گوشت لذیذم لذت ببرم ولی به جاش دارم به گوشت سفت و بی مزم نگاه میکنم.

(ظرف های شام رو میشورد و قربون صدقه ی ماکارونی دست پخت خودش میرود و وانمود میکند که از ماکارونی مامانش هم خوشمزه تر است)