زندگی کوتاهه. و ما هیچوقت نمیدونیم لحظهی بعدی وجود خواهد داشت تا زندگیای که براش برنامهریزی کردهایم رو پیادهسازی کنیم یا نه.
یهحرفی که خیلی توی حالوهوای کنکور توی ذهنم موندگار شد این جمله از معلم فیزیک بود:
«قدمهای کوچیک بردار تا وقتی به پایان مسیر رسیدی، ردپای خودت رو ببینی؛ اگه بخوای قدمهای بزرگ برداری، یا بهدنبال رسیدن به نتیجه بدون صرف زمان کافی باشی، درنهایت ردپایی ازت بهجا نمیمونه».
بهنظر من، این مهمه که توی مسیرها پیمایش کنیم، مسیرهای مختلف رو طی کنیم و ردش رو بهجا بذاریم. ولی خیلی وقتها انتخاب میکنیم که فقط نقطهی شروع و پایان رو مشخص کنیم. توی تعریف کردن داستان زندگی افراد مختلف، خیلی وقتها فقط از شرایط اولیه زندگیشون و چیزی که درنهایت بهش رسیدن تعریف میکنیم. وقتی توی مسیرهای مختلف مثل کنکور تلاش میکنیم، نگاه میکنیم اول چی بودیم و آخر ممکنه چی بشیم. توی خیلی از تصمیمهای روزمره زندگیمون، فقط به هدفی که روبهرومونه نگاه میکنیم و فراموش میکنیم گاهی وقتها باید بهجای نوک قله، جلوی پات رو نگاه کنی تا ببینی کجای مسیری و بهکجا میری.
نمیشه اهمیت نقطهی شروع و پایان مسیر رو نادیده گرفت، ولی بهنظر من اینکه توی مسیر با چه چیزهایی دستوپنجه نرم میکنیم تاثیر بیشتری روی مسیر خواهند گذاشت. هر عمل، هر نگاه، هر تصمیم، هر فکر، نقطههای کوچکی هستن که از ما بهجا میمونن، ولی وقتی در آخر مسیر به چیزی که از خودمون بهجا گذاشتیم نگاه میکنیم، همون نقطههای کوچیک کل سفر ما رو بازگو میکنن. فرقش برای من مثل فرق بردار جابهجایی و مسافت طی شدهست. مسافت طی شده و مسیری که طی کردی، جابهجایی رو هم در دل خودش داره. پس شاید توی زندگی روزمره هم نقش مهمتری رو ایفا کنه.
همهی اینها برای اینه که بهخودم نشون بدم نیازی نیست برای هر نقطهای که از خودت بهجای میذاری نگران آخر راه باشی. ما اشتباه میکنیم و حق داریم مسیر رو پیمایش کنیم، یاد بگیریم تا بعد بتونیم از چیزهایی که تجربه کردیم نتیجه بگیریم. ما موجودات بینقصی نیستیم و همهچیز رو نمیدونیم. همین.
پ. ن: این پست بهانهای بود برای شروع در ویرگول. میخوام سعی کنم از خودم ردپا بهجا بذارم و آخر کار به داستان واقعی و کامل خودم نگاه کنم. نمیدونم چقدر میتونم بهش پایبند باشم ولی سعیم رو میکنم.
پ. ن2: لطفاً شما هم ردپا بهجا بذارید. نذارید داستانها کوتاه و کوتاهتر بشن. ما برای قضاوت درست به تصویری کامل از همهچیز نیاز داریم. بهداستانهای واقعی و ردپاهای زیاد.
پ. ن3: کوتاهی این پست یا احیاناً کمبود انسجامش رو ببخشید. کنکوری بودن ویژگیهایی رو ازت میگیره و ویژگیهایی رو بهت میده.
