پیوستن ایران به کنوانسیون CCW
به دلایلی، این روزها زیاد در فضای مجازی نیستم ولی شنیدن خبر «لایحه الحاق ایران به کنوانسیون ممنوعیت یا محدودیت کاربرد برخی سلاحهای متعارف» باعث نگرانی هر کسی که قلبش برای دین و کشورش میتپد.
چند بار دیگر باید تجربه پیوستن به معاهدات بینالمللی و مذاکره با جبهه استکبار تکرار شود تا بالاخره عدهای بفهمند که با شیطان بزرگ نمیتوان سازش کرد و وارد مذاکره شد؟
چند بار دیگر باید از این طریق ضربه بخوریم تا عدهای باور کنند یکی از راههای سلطه جهان غرب بر کشورهای دیگر، همین معاهداتی است که به ظاهر برای حفظ صلح جهانی، گسترش رفاه، رفع فقر، حفظ حقوق بشر و عناوینی از این دست نوشته و اجرا میشود؟
تمام اینها در شرایطی است که خود کشورهای غربی نه تنها سلاحهای متعارف را تولید و از آن استفاده میکنند بلکه از سلاحهای کشتار جمعی متعددی مثل تسلیحات شیمیایی و هستهای نیز علیه دشمنان خود بهره برده و باکی از آن ندارند.
آمریکا به عنوان کشوری که بارها دم از حقوق بشر و مفاهیمی از این دست زده، دومین کشور دارای بیشترین کلاهک هستهای در دنیاست.
سلاحهای شیمیایی نیز توسط همین کشور و متحدانش در اختیار عراق قرار گرفت تا در هشت سال دفاع مقدس علیه رزمندههای همین مرز و بوم از آن استفاده شود که تاکنون آثار شوم آن بر تن جانبازان شیمیایی باقی است.
جنگ اخیر حماس و اسرائیل گواه زندهای بر این مدعاست که جبهه استکبار از انجام وحشیانهترین جنایات علیه دشمن خود هیچ ابایی ندارد.
حال در این شرایط نمیتوان باور کرد که طرح چنین بحثهایی، از روی دلسوزی نسبت به نظام و یا حتی ندانم کاری باشد.
در چنین شرایطی حتی با خوشبینانهترین نگاهها نیز نمیتوان قبول کرد که طرح پیوستن به چنین معاهداتی به نحوی در جهت منافع کشور مطرح شده باشد.
نمیخواهیم خیلی بدبین باشیم اما…
