هیچ‌کس بهت نمی‌گه چرا گزارش‌هات دیده نمی‌شن

اگر خبرنگاری و حس می‌کنی
گزارش‌هات درستن،
متن‌هات حرفه‌ای‌ان،
صدات خوبه
اما دیده نمی‌شی
مشکل از تو نیست…
مشکل از چیزیه که هیچ‌جا بهت یاد ندادن.

واقعیت اول (تلخ):

مردم دنبال «خبر» نیستن.
دنبال حس خبر‌ان.

تو می‌گی:

> «امروز در مراسمی رسمی…»



مخاطب می‌شنوه:

> «یه چیز خنثی که به من ربطی نداره.»



اما اگه بگی:

> «همه چیز عادی شروع شد، تا لحظه‌ای که این اتفاق افتاد…»



مغز مخاطب گیر می‌افته.


---

واقعیت دوم:

خبرنگارهای تازه‌کار فکر می‌کنن
هرچی رسمی‌تر = حرفه‌ای‌تر ❌

اما حقیقت اینه: 📉 رسمیِ زیاد = مرگ توجه

جمله‌هایی که باید دفن بشن:

«در این گزارش قصد داریم…»

«شایان ذکر است…»

«لازم به توضیح است…»


این‌ها دشمن ایمپرشن‌ان.


---

تجربه شخصی (پشت صحنه):

اولین باری که گزارش صوتی ضبط کردم،
همه‌چی درست بود…
ولی وقتی گوش دادم فهمیدم: هیچ‌جا نفسم شنیده نمی‌شه.

خبر بدون نفس،
مثل عکس بدون نوره.

از اون روز یاد گرفتم: گاهی مکث،
از صد جمله مهم‌تره.


---

نسخه نجات:

قبل از انتشار هر گزارش، از خودت بپرس:

1. اگه من مخاطب بودم، تا آخرش می‌موندم؟


2. کجاش منو غافلگیر می‌کنه؟


3. کدوم جمله‌اش درد داره؟



اگه جواب نداره → منتشر نکن.



آخرین باری که حس کردی کارت دیده نشد کی بود؟
کامنت کن، شاید درد مشترک باشه.