همه فکر میکنن: گوینده خوب = صدای خاص ❌
اگه این درست بود، نصف گویندههای حرفهای امروز وجود نداشتن.
حقیقت:
گویندگی از فکر شروع میشه، نه گلو.
---
اشتباه مرگبار شماره ۱:
خواندن بدون دیدن
خیلیها متن رو میخونن
اما تصویر نمیسازن.
وقتی خودت صحنه رو نبینی، شنونده هم نمیبینه.
قبل از خوندن هر متن:
چشماتو ببند
صحنه رو تصور کن
بعد حرف بزن
---
اشتباه شماره ۲:
همهچیز رو یکجور گفتن
خبر شاد
خبر تلخ
خبر فوری
همه با یه تُن صدا؟
این یعنی: بیاحترامی به مخاطب.
---
تجربه رادیویی:
یه بار متن سادهای داشتم. نه خبر عجیب، نه اتفاق خاص.
اما فقط با بازی صدا، همه تا آخر گوش دادن.
اونجا فهمیدم: گوینده، کارگردان احساسه.
---
تمرین طلایی (واقعی):
این تمرین رو هر شب انجام بده:
1. یه خبر ساده پیدا کن
2. سه بار بخونش:
بار اول: خنثی
بار دوم: احساسی
بار سوم: انگار شاهد ماجرا بودی
تفاوت رو ضبط کن. خودت شوکه میشی.
---
بزرگترین ترست موقع گویندگی چیه؟
لکنت؟ استرس؟ فراموشی؟
کامنت کن، تنها نیستی.