چرا به جای پرداختن به مسائل فرهنگی مشکلات اقتصادی را حل نمیکنیم؟
چرا به جای تمرکز بر پیشرفتهای علمی تورم، گرانی و نوسانات ارزی را کنترل نمیکنیم؟
چرا به جای موشک و پهپاد و ماهواره، خودروی داخلی باکیفیت تولید و عرضه نمیکنیم؟
چرا کشورمان در تولید دانش، قدرت و بازدارندگی نظامی در منطقه و جهان سرآمد میشود، اما بنیانهای اقتصادی آن روز به روز شکنندهتر و تأمین نیازهای معیشتی برای مردم دشوارتر میشود؟
این دست مغالطات و مشابه آنها به گوش همهٔ ما آشناست.
افرادی که غالباً در جایگاه پرسشگر قرار میگیرند، با برخورداری از استانداردهای دوگانه زمانی که پیشرفتهای علمی و فناورانهٔ سایر کشورها را میبینند لب به تمجید باز میکنند و دستیابی به چنین کامیابیهایی را برای کشورمان دور، صعب و غیرممکن میپندارند؛ اما موسمی که ایران در باب تکنولوژی و دانش روز جهان از جمله نانو، سلولهای بنیادی، انرژی هستهای، فناوریهای دارویی و درمانی، هوافضا و غیره به موفقیتی ستودنی و بیمانند میرسد، نه تنها آن را نمیستایند که با ارائهٔ دلایلی غیر مؤثق آن را کوچک و بیاهمیت جلوه میدهند. برای مثال:
«چه فرقی میکند ماهواره پرتاب کنیم یا نه، وقتی قیمت سکه و دلار هر روز بیشتر میشود؟!»
اما تمام پرسشهای مطرحشده در مقدمه پاسخی آسان دارند. طرح این پرسشها مثل این است که به معلم فیزیک بگوییم: درس شیمی ما عقب است، لطفاً به جای فیزیک به ما شیمی یاد بدهید!
طرح این درخواست از نظر شما چقدر عجیب و غیرمعقول است؟! در مقابل انتظار چه پاسخ و برخوردی را از معلم فیزیک خواهید داشت؟!
این مطلب برای هر فردی بدیهی است که بخشهای فرهنگی، علمی، نظامی و اقتصادی کشور تحت مدیریت و نظارت نهادهای متفاوتی است.
اگر یک بخش در انجام وظیفه و به ثمر رساندن مسئولیت خود کوتاهی میکند، منطقی نیست که بخشهای دیگر را مقصر و پاسخگوی آن کاستی بدانیم و از آن عجیبتر، عملکرد درست و در جهت رشدِ بخشهای دیگر را نکوهش کنیم.
اگر خودروسازی در کشور محل اشکال است و تولیدات آن ایمن و مقرونبهصرفه نیستند، این اشکال بر گردن نهادهای مرتبط با آن است نه دانشمندانی که در عرصههای علمی مانند هوافضا فعالیت میکنند و ماحصل تلاشهای آنها در اختیار توسعهٔ صنعتی کشور است.
مبرهن است که رسالت بر دوش ما مردم و مسئولین، نه تضعیف بخشهای نوآور و در حال پیشرفت، بلکه ارتقاء بخشهای کمتوان و اصلاح چرخههای معیوب اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور است.
یکشنبه هفتم دیماه ۱۴۰۴، با کسب پیروزی در پرتاب سه ماهوارهٔ ایرانی پایا، ظفر ۲ و کوثر برگی به یاد ماندنی در کتاب تاریخ پرافتخارمان شد. به امید دستیابی به موفقیتهای بیشتر و سرفرازی میهن عزیز و شکوهمندمان.
