فرقی نمیکنه از کدوم حزب، کدوم جناح، با کدوم عقیده؛ هر کس که فکر میکنه با حمله به ایران همهچیز درست میشه یا تغییر مثبتی رخ میده، یا احمقه یا دشمن ایران؛ چه بدونه، چه ندونه.
یه لحظه تصور کن اولین موشکی که مرز هوایی رو شکست، رو سقف خونهٔ پدر و مادرت فرود بیاد...
برای تبعات جنگ – یا حتی یه حملهٔ نظامی کوچیک و متمرکز – هیچوقت نمیشه آماده بود. چون معلوم نیست فردای جنگ کدوم بچه یتیم میشه، کدوم خانواده عزادار میشه، چند نفر آواره میشن، چندتا زندگی با یه مشت خاک و خرابه یکی میشه، چقدر خسارت به مناطق مسکونی و تأسیسات وارد میشه؛ جنگ مثل شعله میمونه، زود گسترده میشه، تبعاتش سریع اتفاق میافتن و به سختی قابل جبرانن. خیلی از عوارضش رو حتی نمیشه گفت یا تصویر کرد. با اینهمه ما از جنگ استقبال نمیکنیم، اما از جنگی که – امروز نه، فردا – وقوعش حتمیه نمیترسیم؛ خدا پُشتِ گُردهٔ ماست.
