اولین نوشته - بامداد ۲۷ بهمن

ما زنده ایم به امید...

امید به فردایی که به دست خودمان خواهیم ساخت

ما زنده ایم به آرزو...

آرزویی که در سر بپروریم و در تاریکی دل به نورش خیره شویم

با خود میگویم نباید ناامید شد و نباید به هر سخنی امید را از دست داد و نباید هرچه به خوردمان میدهند را باور کنیم و نباید اینها از ما نقطه ضعف ببینند

فردا برای ماست ... هرگز دست از تلاش و امید نخواهیم کشید

تا نا کسان گمان نکنند که بر ما پیروز خواهند شد...

ما زنده ایم به امید

بهار.