چند وقتی است که دارم یک سریال طولانیِ ایرانی را تماشا میکنم. فصل اولش را که دیدم، فهمیدم با اثری طرفم که پر از درد و رنج است و از آن سریالهاست که اصرار عجیبی به واقعگرایانه بودن دارد.
تعداد خیلی خیلی زیادی شخصیت فرعی دارد؛ هر کدام با داستانی ارزشمند، منحصربهفرد و شنیدنی. کمی بالاتر، چند شخصیت اصلی حضور دارند که تقریباً تمام خط داستانیشان به کنترل همین شخصیتهای فرعی خلاصه میشود.
اکثر مخاطبان تصور میکردند فقط چند فصلِ اول، پر از غم و بدبختی باشد. اما به عنوان کسی که الان مشغول تماشای فصل چهل و هفتم است، باید بگویم نه :)
متاسفانه این سریال هرچه جلوتر میرود، اوضاعش بدتر میشود.
البته اعتراف میکنم در فصلهای پایانی اتفاقات جالب و حتی امیدوارکنندهای هم رخ داده است. بالاخره نویسنده کمی جرئت و خلاقیت به خرج داده و چند شخصیت اصلی را حذف کرده است. این باعث شده معادلات داستان کمی بهم بریزد. از طرفی، شخصیتهای فرعی تلاش میکنند خودشان زندگی و آیندهشان را در دست بگیرند و گفتهاند بهایش هرچه باشد، میپردازند.
کارگردان میگوید قصد دارد این سریال را حداقل بیست فصل دیگر ادامه دهد. نویسنده اما منطقیتر به نظر میرسد و میداند داستان رو به پایان است و تا همینجا هم بیش از حد کش آمده. تهیهکننده هم میگوید زمانی از هر فصل سود خوبی به دست میآورده، اما حالا حتی برای تأمین بودجه فصل بعد هم با مشکل روبهروست.
از آن طرف شخصیتها… ببخشید، بازیگرها، دیگر چندان تمایلی به حضور در این سریال پر از بدبختی ندارند.
در همین فصل چهل و هفتمی که دارم میبینم، تعلیق زیادی در هر اپیزود وجود دارد. انگار خود سریال هم دقیق نمیداند قرار است به کجا برسد و دارد به نفسهای آخرش نزدیک میشود.
در تمام این مدت، من بیشتر از همه شخصیتهای فرعی را دوست داشتم؛ و البته لوکیشن سریال، ایران را.
مطمئن نیستم بعد از تمام شدن این سریال چه سرنوشتی در انتظار شخصیتهایش باشد، اما شاید روزی هر کدامشان سریال مخصوص خودشان را داشته باشند.
سریالی که در آن دیگر نقش فرعی نباشند و زیر تسلط و کنترل شخصیتهای قدیمی و منفور زندگی نکنند.
باشد که آن سریالهای جدید را زودتر ببینیم، اما تا آن موقع یادتان نرود که باید این سریال را هم تمام کنیم. راستی اسم سریال هم «زخمِ باز» است.
پ.ن: بیشتر از 70 روز از قطعی اینترنت گذشت. (مبارکِ آقایان (؟!)، سیمکارت سفیدها و VPNفروشهای قانونی) مرگ بر آمریکا.
پ.ن 2: دلار 180 هزار تومان شد. مرگ بر وطن فروش خائن.
پ.ن 3: یک ماه از آتش بس گذشت. ولی قیمتها هر روز بیشتر از دیروزه. شاید لانچرها روی اقتصاد و زندگی مردم تنظیم شده، کاش یه بررسی بکنند. مرگ بر اسرائیل.
با تشکر از ویرگول
و دوستان عزیزی که نوشتههای من رو میخونند 💛
