«حق» را فریاد می‌زنم

حق، یعنی چیزی که برای داشتنش نباید بجنگی، نباید التماس کنی، نباید ثابتش کنی. حق یعنی «هست»، چون تو «انسانی».
الان که دارم می‌نویسم بیشتر از 50 روز است که حقِ دسترسی به اینترنت را از ما گرفته‌اند.

دقت کنید، ننوشتم حق دسترسیِ آزاد به اینترنت، بلکه نوشتم حق دسترسی به اینترنت.

دسترسیِ آزاد، به این معناست که اینترنتِ شما بدون فیلترینگ باشد. که ما خیلی وقت است آن را نداریم، اما حالا همان دسترسی فیلترشده را هم از ما گرفته‌اند.

ما همان‌قدری که حق نفس کشیدن داریم، همان‌قدر هم باید حق ارتباط، حق دانستن و حق حضور در دنیای اطلاعات را داشته باشیم. (درمورد حق آزادی حرفی نمی‌زنم چون در آن صورت پستم مجوز انتشار نمی‌گیرد.)

اینترنت در دنیای امروز همه‌چیز است. شاید اسمش را گذاشته باشید فضای مجازی، اما تاثیری که روی زندگی مردم دارد، از هر چیزی که تصورش را بکنید هم واقعی‌تر است. باور نمی‌کنید؟ می‌توانید سری به مقاله‌ی زومیت بزنید.

روایت ۱۵۰۰ کامنت از خاموشی دیجیتال: آزمون سخت بقا زیر آوار انزوا، بیکاری، بدهی و فشار روانی

شاید تا الان قطعی اینترنت، فشار زیادی به زندگی شما نیاورده باشد، اما کافیست پای کامنت‌های مردم بنشینید تا قلب‌تان به درد آید. (البته اگر قلب داشته باشید.)

تصور کنید (دور از جان‌تان) یک بیمار سرطانی هستید. حدود 25 سال دارید، ازدواج نکرده‌اید، نتوانستید تحصیل کنید، شغلی ندارید و کلا حدود 3 ماه از زندگی شما مانده است.
بخاطر شرایط بیماری هم نمی‌توانید زیاد تحرک داشته باشید یا بیرون بروید. اینترنت تمام چیزی است که در این 90 روز آخر زندگی‌تان برای شما باقی مانده...

چه اتفاقی افتاد؟ ناراحت شدید؟ اوه متاسفم، فراموش کردم بگویم که 50 روز از 90 روز آخر زندگی‌تان اینترنت نداشته‌اید. احتمالا در 40 روز دیگرش هم نخواهید داشت و در حالی می‌میرید که عده‌ای شما را از حق طبیعی‌تان محروم کرده بودند... روحتان شاد و گرامی.

بیایید کمی به عقب برگردیم، اصلا چه شد که دسترسی به اینترنت قطع شد؟ جواب کاملش را نمی‌توانم بنویسم. اما می‌گویم جنگ، آمریکای جنایتکار و اسرائیل ملعون!
شاید بپرسید اینترنت که از داخل ایران کنترل می‌شود، چه ارتباطی به آمریکا و اسرائیل دارد دارد؟ جواب این را هم نمی‌توانم بنویسم :)

گاهی سوالات از جواب‌ها ارزش بیشتری دارند.

بیشتر سطر‌های این پست را خودم پاک و سانسور کردم. اما خلاصه‌ی حرف من و احتمالا حرف نود میلیون نفر دیگر چیزی شبیه به این باشد:

اینترنت حق تمام مردم است، آن را تبدیل به ارث پدرتان نکنید.
(چرا که پدرتان مطمئنا یک نفر است و امکان ندارد چنین ارثی داشته باشد.)

آیا این پست منتشر می‌شود؟ امیدوارم بشود.
تیم ویرگول را درک می‌کنم و قدردان زحمات‌شان هستم، اما نمی‌توانم درمورد اینترنت هم سکوت کنم.