۲۷ خرداد

راستش خیلی سعی میکنم که بنویسم ولی دستام برای حس الانم که قابل توصیف نیست، توصیفی نداره.

تا دیروز ناراحتی هام فقط ناراحتی های خودم بودن و این روزا ناراحتی همه ی مردم، غم های پیش اومده، خونه های پودر شده، جسد هایی که هنوز حتی خاک هم نشده.

ناراحتی هام بی حد و اندازه شدن.

حس میکنم وطنم داره گریه میکنه

وطن زار می‌زند.

وطن گریه می‌کند.

رفتن آدم هارو قبول میکنم ولی ارزوهای زیر خاک رفته چی پس؟! رویای صبحی ک منتظرش بودی چی پس؟خاک سرزمینم انگار بوی خون گرفته

ولی از خاک و خون زاده شدیم. نه؟