بی رو دربایستی!

از امروز تصمیم گرفتم به روال قبل برگردم و درباره ی فیلم و کتاب و ... بنویسم که خب نشد.

امروز نشد. اصولا اینجا از روزمرگی و افکاری که ذهنم رو درگیر کرده حرفی نمیزنم. اینجارو گذاشته بودم به عنوان یه مجله ای که پست های مفید و آموزشی و معرفی و پیشنهاد و اینجور چیزهایی که خودم طی مسیر زندگی یاد میگیرم به اشتراک بذارم. بلاگفا داشتم که ف*ی.. *تر شد. بلاگ اسکای داشتم که معلوم نیست الان تو چه وضعیتیه و روزمره هایی که اونجا مینوشتم دیگه عملا کنسل شد.

بی رو دربایستی! کم آوردم. اینو که میتونم بگم؟ زیاد زور زدم. 10 سال پرشین بلاگ مینوشتم. سالها بلاگفا و چند سال اخیر بلاگ اسکای. هی از صفر شروع کردم. تا اومدم به جای جدید عادت کنم. غم نوشته های از دست رفته ام رو فراموش کنم باز ... دیگه این اجازه رو که دارم بگم کم آوردم؟ فعلا توانش رو ندارم.

اینجا هم اساسا محیطش و سبکش برای روزمره نویسی که من دلم میخواد بنویسم طراحی نشده. حس مجله بودن و محیط آموزشی بیشتر داره برام و دوست دارم تو اون مود که هستم اینجا بنویسم.

خب پس چرا الان اینجا اینارو نوشتم هم باز نمیدونم. فکر میکنم چون دارم میترکم از ننوشتن. نمیتونم توصیف کنم حس و حالم رو ولی یه حالیه مثل غمباد. مثل سنگینی یه چیزی روی دلم. چشمام پر از اشک میشه، آب دهنمو قورت میدم دوباره پر میشه. حتی سرازیر هم نمیشه. اینه که فعلا توانش رو ندارم. حالا شاید دو سه روز دیگه یا چند هفته دیگه یا چند ماه دیگه یه دفعه صبح بیدار بشم و حس کنم میتونم بنویسم.

فعلا تو این حالت بودم که میخوام از خودم و حس و حالم بنویسم. به امید بازگشت آرامش برای من، برای همه، برای دنیا.