یادداشت: نه مزاحم، نه مزخرف، با تاکید!

اشک های شما مزاحم نیستند. دلتنگی های شما مزخرف نیستند. متاسفانه باید اعلام کنم شما فقط قلب و احساسات مزخرفی دارید، متاسفانه یا خوشبختانه این یک مورد را نیز باید اعلام کنم که شما، فقط به دلیل داشتن یک قلب ساده و یک مشت احساسات مزخرف نمی توانید به شکلی دلتنگ شوید که با نگاه کردن ترک های دیوار اشک بریزید.

هوا مزخرفه. سردت که نشده؟
هوا مزخرفه. سردت که نشده؟

نمی شود طوری نگران باشید که با یادآوری وجود یک مشکل یا ناآرامی در وجودتان، جوری رفتار کنید که انگار جای زمین زیر پایتان با آسمان عوض شده و پرواز هم یاد ندارید.

اینجاست که اندکی شبهه ایجاد می شود، چون نمی توان با داشتن یک قلب ساده و احساسات مزخرف چنین واکنش هایی نشان نداد. باید شخص دیگری هم وجود داشته باشد! شخصی که صبح ها سعی کنی زودتر از او بیدار نشوی تا در نبودش احساس تنهایی نکنی. شخصی که دلیل تلاش های بیشتر تو است. شخصی که وقتی حال خوبی نداری از او دوری میکنی، مبادا او هم ناراحت و ناخوش شود اما او ست که تو را به سمت خودش فرا می خواند و این قلب و احساسات ساده و مزخرف چه زیبا و شیرین است.



پ.ن: نوشته غزل خانومه! دست خط شو تایپ کردم.