از ویرگول خوشم نمیاد چون نمیتونم درک کنم که برای چی ساخته شده. محتواهایی که اینجا میبینمم اکثرا مرتبط با کسب و کاره و خیلی از فضای وبلاگهای روزمره نویسی فاصله داره. البته این مساله مشکلی نبود اگه اینجا نوشتم بهم احساس چسبوندن نوشتههام به تابلوی اعلانات رو نمیداد. اما به خاطر شرایط فعلی و در دسترس نبودن بلاگفا، چارهای ندارم جز اینکه همینجا بنویسم تا دوستان نگرانم از حال و احوالم بیخبر نمونن.
خلاصه ماجرا اینه، حالمون خوبه، صبوری میکنیم که روزهای بهتر بیاد اما به قول حضرت حافظ:
«گویند سنگ لعل شود در مقام صبر/ آری شود ولیک به خون جگر شود.»
