مغزهای‌خالی‌مولّد

خیلی از ماها تو تمام سال‌های زندگی‌مون داریم فریاد می‌زنیم تا بشنون و برگردن و ببینن که ما هستیم از ته حلق فریاد می‌زنیم من هستم.

Cool
Cool


حالا بیا فکر کنیم که برگشتن و تو و دیدن و خب که چی؟! فقط تو هستی!؟
خب باش!
به چه کار اون جماعتی می‌خوری که برگشتن تا ببیینن تو هستی؟!
اصلا شاید شبکه اجتماعی همینه، داد می‌زنیم که بگیم من هستم با صدای بلند داد می‌زنیم بعضیامون چیزی داریم که بگیم؛ میگیم من هستم چون... ،ولی بعضیا مون یعنی خیلی زیاد از ماها وقتی برگشتن و ما رو دیدن دیگه چیزی نداریم که نشون بدیم پس برای چسبوندن نون تو تنورِ داغِ توجهِ دیگران حالا وقتشه از یه چیزی مایه بزاریم که اون نگاه رو نگهداریم برای این کار باید یه چیزی بیاریم وسط پس از خودشون، خونوادشون، ثروت پدرشون ،مغزخالی‌شون و درنهایت همه این‌ها تباهی خودشون گذارش میدن.
کاش اگه فریاد می‌زنیم که برگردن و مارو نگاه کنن چیزی هم داشته باشیم نه اینکه دست خالی و ذهن خالی‌مون و نشون‌ بدیم.