در ستایش شنیدن

کاش بیشتر سکوت کنیم و بیشتر بشنویم

موقعی که افراد ناراحتند، عصبی‌اند، خشمگینند و حالشان خراب است توقع تفکر منطقی از آنها نداشته باشید.

خیلی جاها دیده‌ام که ما می‌خواهیم تحلیل کنیم، می‌خواهیم سخن بگوییم و فرد مقابل را وادار کنیم که حرفمان را بشنود.

انگار همه محکوم به اینند که حرفای منطقی ما را گوش دهند. ما نخبگانی هستیم که خیلی عقلانیت داریم و همه افراد باید به عقلانیت ما توجه کنند.

همیشه میل داریم تحلیل کنیم، تحلیل های ساده لوحانه و تقلیل‌گرایانه. چنان مردم و جامعه را ساده می‌بینیم که با کلی ادعا برای جامعه نسخه می‌پیچیم. جامعه را جسم بی جانی می‌بینیم که انگار هر غلطی بخواهیم روی آن می‌توانیم بکنیم. غافل از آنکه جامعه جسم نیست که بخواهیم با تزریق مسکن خشمش را آرام کنیم.

اگر واقعاً به فکر جامعه‌اید و می‌خواهید برای جامعه نسخه دهید اول از همه سکوت کنید. سپس گوشتان را باز کنید و شروع کنید به گوش دادن. صدای همه را بشنوید نه فقط رفقای هم‌مسلک و معقولتان. حتی صدای بی‌سوادترین ها هم ارزشمند است، صدای انسان‌های داغدار، انسان های خشمگین، انسان های متعصب، انسان های دردکشیده به صدای همه گوش دهید. گوش کر خود را بازنگه دارید. حرف نزنید حرف های معقولتان به درد خودتان می‌خورد فعلا. این گوش دادن است که دیگران را کمی آرام می‌کند.

تا زمانی که برای شنیدن غیرعقلانی ترین سخنان تلاش نکنید سخنان عقلانیتان به درد لای جرز دیوار هم نمی‌خورد‌.


خوب گوش کنید و بشناسید.