حسن صنوبری می‌نویسد:

به نام دوست

و سلام بر دوستان دیده و نادیده

این شد سومین وبلاگ. انگار در ایران عمر هر بستر وبلاگی یک دهه است. وبلاگ اولی‌م (یا وبلاگ اصلیِ اولیم) مربوط به دهه هشتاد بود در بلاگفا با نام «به رنگ آسمان» . بلاگفا که خراب شد مجبور شدم کوچ کنم به بیان. خراب یعنی برای چندماه اجازۀ ورود به کاربران را نمی‌داد و از طرفی چندین سال از آرشیو همه وبلاگ‌نویس‌ها حذف شد. وبلاگ دوم با نام «در آن نیامده ایّام» را در بیان راه انداختم در دهه نود. اما از آخر پارسال بیان هم تعطیل شد و اینبار حتی وقت نکردم آرشیو حداقل ده سال وبلاگ‌نویسی‌ام را درست از آنجا بردارم. ادعا نمی‌کنم در و گوهر پراکندم، ولی خب سال‌ها تجربه و مشق نوشتن من و لابد خیلی‌ها برای همیشه دود شد رفت هوا.

طبیعتا بی‌خانه نمی‌شود زندگی کرد. لذا سریع اینجا با همان نام و نشان وبلاگ قبلی خانه ساختم، ولی کل زمان جنگ مطلبی ارسال نمی‌شد و همه‌چیز پیش‌نویس می‌ماند.

گمانم از اواخر دهه نود در اینستاگرام، تلگرام هم با همین نشانی fihmafih صفحه ساختم، که فعلا به هیچکدام دسترسی ندارم از شروع جنگ به‌روز نشده‌اند. در ایرانی‌ها هم بعد در بله و ایتا صفحه ساختم، که به اولی هم من متعهدترم هم خود اولی به من و بقیه.

فعلا دارم اینجا را تست می‌کنم، ولی محدودیت‌هایش خیلی زیاد است، بدترینش نیاز به تایید مطالب قبل از انتشار است که شاید باعث شود کلا قید اینجا را بزنم.