دنا! این روز ها این اسم همه مان را به جای بردن به سمت کهگیلویه و بویراحمد و قله بلند دنا به سمت ناوچه دنا از کلاس موج در اقیانوس های دور و دراز می برد.
کشتی که با مظلومیت تمام در اقیانوس هند مانند گلی سرخ پرپر شد و سربازانی گمنام با گمنامی تمام جاوید الاثر شدند و خانواده هایی که حتی اثری از شیر مردانشان بهشان نرسید و سهم شان از جنگ فقط یتیمی بود .
پس کجاست آن آزادی که وعده داده شده بود! یتیمی کجا و آزادی کجا!
چه بچه هایی که با آرزوی برگشت پدران شب ها سر به خواب میگذاشتند و چه زنانی که آرامش و امنیت در سایه همسر را از یاد برده بودند!
و ما چه میدانیم از حال آنها و غم در سینه شان ، ما چه میدانیم از غم دل رفقایی که به آنها بازمانده می گوییم!
چقدر مظلوم بودند! حتی صدایشان هم وسط اقیانوس ها خفه شد و کسی فریاد مظلومانه شان را نشنید!
چقدر مظلوم بودند! حتی سلاحی همراه نداشتند تا از خود در برابر دشمن نامرئی دفاع کنند!
اخر این چه دشمن ترسویی است که به جای حمله به نیروی نظامی مسلح به انسان های بی دفاع حمله می کند!
وای از این ترسوها و کار هایی که برای از دست ندادن قدرت می کنند!
به جای گفتن خداقوت و آفرین ، بمب و موشک نثارشان میکند ؛ وای به حالشان!
حالا که دنایی ها رفته اند با اینکه دیر شده است بهشان می گوییم خسته نباشید! خسته نباشید مردان خدا! خدا قوت! اجرتان با خدا!
از طرف دخترکی که شهادت را
به مردان دنا تبریک می گوید.
پ.ن. به یاد ۱۰۴ شهید حمله به ناوچه دنا که ۲۰ تن از آن ها جاوید الاثر هستند و همیشه همیشه همه شان در تمام مراحل زندگی در کنار ما خواهند بود .
