در مجموع شاخصهای توسعه ایران عزیز ما یک کشور درجه ۳ محسوب میشه و به قولی کتگوریش تایپ سی هست...
البته این به معنای این نیست که ما در همه چیز درجه ۳ هستیم در برخی شاخصها ما درجه ۱ هستیم در برخی درجه ۲ و برخی درجه ۴ هستیم اما معدل و واریانس امتیازاتمون ما را در جایگاه درجه ۳ ها قرار میده
چقدر برخی از این واژه ها به گوش ما آشناست:
-پناهجویان و آوارگان درون مرزها
-فشارهای معیشتی
-خدمات عمومی
-مشروعیت دولت
-مهاجرت نیروی انسانی و فرار مغزها
-افول اقتصادی و فقر
-توسعه اقتصادی نامتوازن
-اعتراضات گروهی
-چند دستگی نخبگان
-ساختار امنیتی
-شاخص دولت شکننده
-مداخلات خارجی
-عملکرد زیست محیطی
-کنترل تغییر اقلیم
-کشاورزی کارآمد
-سرزندگی زیست محیطی
-مدیریت منابع آب
-مدیریت فضولات
حالا رتبه ایران در برخی از این شاخصها
رقابت پذیری:۹۵
محیط توانمندساز:۱۰۷
نهادها:۱۲۰
زیرساخت:۸۰
ثبات اقتصاد کلان:۱۳۴
سرمایه انسانی:۸۰
بهداشت:۷۲
بازارها:۱۰۶
توان نوآوری:۷۱
پویایی محیط کسب و کار : ۱۳۲
همین دو شاخص آخر خودش گویای خیلی مسائل هست توان نوآوری ۷۱ اما پویایی محیط کسب و کار ۱۳۲
ما یک کشوری اینچنین هستیم این شاخصها و شاخصهای دیگر توسعه محل اختلاف نظر زیادی در ایران و شاید خیلی جاهای دیگر باشه براساس همین شاخصها با وام یا تمدید یا رتبه اعتباری کشورها مواجهه میشه و بانک جهانی و صندوق بین المللی پول تهیه کنندگان این شاخصها و متعاقبا دادن امتیاز و رتبه بندی کشورهاست ...کشورها کم ریسک و پر ریسک شناخته میشن و وامهای کم بهره تر یا پربهره تر و یاامتناع از پرداخت وام براشون فراهم میشه و سرمایه گزاران با این شاخصها برای خودشون فهرستی از کشورهای مطلوب برای سرمایه گزاری تعیین میکنند مشاوران هم در مشورت این شاخصها را ملحوظ نظر قرار میدن...
ایران عزیز ما سالیان سال هست اصلا در این لیگ جهانی حضور نداره و ما تقریبا مشتری نقدی هستیم حتی بانکهای بین المللی حواله نقدی هم برامون نمیزنن و انگار بیشتر ناچاریم با صرافی ها با کارمزدهای بالا با ریسک بالا یا با بانکهای خیلی کوچیک که خطر سوخت شدن سرمایه مون رو دارن کار کنیم....
خوب این شرایط فشار زیادی به مردم و کشور وارد میکنه خریداران و فروشندگان محصولات صادراتی و وارداتی مون محدود و ضعیف میشن...
نقشه راه مقابل خیلی روشن ارتقا در این شاخصها ؛چین به دلیل بهبود در این شاخصها و نکات ریز و درشت دیگری ۳۰ ساله رشد اقتصادی بالا داشته و فشار تورم و شوکهای اقتصادی رو سر مردم چین نبوده...
بنیه مردم و کشور ما خیلی بالاتر از اینهاست و باید از تایپ سی بودن رها بشیم تو تایپ سی اعتراضات گروهی؛مداخلات خارجی؛دولت شکننده؛افول اقتصادی؛ چند دستگی نخبگان و فشارهای معیشتی و ... مهمان ناخوانده ما هستند از تایپ سی بیایم بیرون دولت و ملت و دنیا و مشتریان و رقیبان و بازارها را در یابیم ..
