یه مستند امشب دیدم در مورد محمد خردادیان بود استاد رقص و رقصنده خیلی معروف کشورمون بالاخره اگر شویی دیده باشیم احتمال اینکه رقاصش ایشان بوده باشند زیاد هست...
او زندگینامه خودش رو تعریف کرد همه لحظات تلخ و شیرینش رو از نگاه خودش بیان کرد دوران جوانی در زمان شاه و اینکه حس میکردی چه گشایشی در عرصه های هنری فراهم بوده و هر کسی با میزانی از استعداد و هنر جای رشد و بالندگی داشته به نحوی که خردادیان که در مجالس خانوادگی و دوستان و آشنایان میرقصیده فرصت و مجالی پیدا میکنه با هنرمندان سایر کشورها استعداد خودش رو بروز بده و مسیری برای رشد و پیشرفتش گشوده بشه...
احساس کردم بعد از سالیان طول و دراز دوباره هنر عامه پسند در ایران جایگاه خودش رو بصورت رسمی پیدا کرده الان هم حالا نه تو صداوسیما و رسانه های رسمی اما کسانی که در هر شاخه ای از هنر توانایی دارند احتمالا خوب میتونند بدرخشند و کسب درآمد کنند البته که وقتی اوضاع اقتصاد خوب نیست همه زمینه ها ازش متاثر میشن ...
من جعبه جادویی رو امشب به چشم خودم دیدم هر چقدر تلویزیون و بسیاری رسانه در حال اهتزار و خوندن اشهد خداحافظی هستن ...
رسانه های دیگری هستن که روی جوانها قطعا نفوذ و تاثیر بالاتری دارن و حقیقتا براشون رسانه در حکم جعبه جادویی ...به داد ایران برسیم ...
محمد خردادیان ها را احترام کنیم هنر از هر نوعش میتونه به حال و روز مملکت کمک کنند ....
و . . .
