“It's not the destination, it's the journey”
Ralph Waldo Emerson
رالف والدو امرسون میگه مقصد مهم نیست و تجربه سفر و مسیر بین مبدا و مقصد ارزشمنده. از این جمله انگیزشی برای رسیدن به اهداف بلند مدت و چند ساله استفاده میشه تا در مسیر دلسرد نشیم و از گذر عمرمون در مسیر لذت ببریم. در این جا مقصود ترجمه تحت اللفظی است که مهم نیست مقصد کجا باشه، در هر صورت باید برای سفر در جاده، خوراکی مناسب تدارک ببینی تا بتونی نهایت لذت رو از مسیر ببری.
شاید فکر کنی که هر چیزی که در خانه یا بیرون میخوری رو در ماشین هم میشه خورد ولی بعد از خوندن این متن و ماجراهایی که از سر گذروندم، حتما نظرت تغییر میکنه. مگه اینکه مثل بعضی از دوستان باسلیقه، هر ساعت میزنین کنار جاده و بوفه کاملی از خوراکی و نوشیدنی برپا میکنین. یا مثل گونه نادری از دوستان باحوصله، انواع پلو، خورشت و غذاها رو کنسرو میکنین و رستورانهای مسیر رو هم انتخاب کردین که نسبت طلایی غذای کنسروی-تازه در طول مسیر حفظ بشه. البته این دوستان هم میتونن به خوندن ادامه بدن، فقط لطفا معمولی بودن ما رو بپذیرن و به روی ما نیارن.
خاطره مشترک تمام سفرهای جادهای برای من، خوراکیهایی هستن که کنار هم در ماشین میخوریم. همه وقایع بر اساس واقعیت هستند و همه غذاها خورده شدند و زبالههایشان تا مقصد در ماشین نگهداری شدند. این مورد آخر خیلی مهمه: اگه خوراکی یا چیز غیر خوراکی در کوله یا ماشین شما جا شده، پس زباله اون هم جا میشه، جا بدین.
1. نوشابه و نوشیدنی گازدار (میزان خطر: 5 از 10)
یا گازش رفته، یا میپاشه روی خودتون و ماشینتون. در مورد دوغ گازدار خطرش 10 از 10 هست چون گازش تحت هیچ شرایطی کمتر نمیشه.
تجربه من: یک قطره نوشابه پاشید روی دستم و با یک بسته دستمال مرطوب هم تا دسترسی به شیر آب نوچ موندم.
2. مصرف آب (میزان خطر: 1 از 10)
خطرش به خاطر پاشش نیست.
تجربه من: ده صبح توی جاده آفتاب روی من افتاده بود. کولر روشن بود و یک آب معدنی یک و نیم لیتری هم کنارم بود. همه چیز تا حوالی ظهر خوب بود تا اینکه وسط بیابان که هیچ سرویس بهداشتی نبود ...
1. میوه و سبزیجات (خطر 2 از 10)
پیشنهادم اینه که هر چیزی که ممکنه احساس نوچ بودن بده رو در ماشین نخورید؛ حتی اگه دستکش دستتون میکنید. هویج و خیار و کرفس خام به تنهایی یا با حمص خوب هستند ولی یه روز میوه نخوریم اتفاق خاصی نمیافته.
2. چیپس و پفک (خطر 2 از 10)
پفک و بعضی اسنکها که پودر میشن رو پیشنهاد نمیدم ولی اگه چیپس خواستین بخورین.
خطر نامعلوم: به دلیل تعدد عوامل تاثیرگذار، مدل پیشبینی خطر پیچیده و بازه خطر گسترده است.
1. غذای داخل ماشین فقط ساندویچ!
هر ساندویچ رو جدا بستهبندی کنین و اگه چند مدل درست کردین، برچسب بزنین که قاطی نشن. ساندویچ مرغ گزینه مناسبیه. ساندویچهای کوکو سیبزمینی، کوکو سبزی و پنیر با خیار هم دیگر گزینههای کلاسیک هستن که مناسب دوستان گیاهخوار هم هستن. سس و مخلفات زیادی اضافه نکنین که موقع خوردن راحت باشه. نان تست هم بگیر نگیر داره و ممکنه از هم بپاشه. اگه از بوی تخم مرغ پخته خوشتون نمیاد، ساندویچ نیمرو همزده رو امتحان کنین.
2. غذای بیرون ماشین (خطر نامعلوم)
همین انتخابهاست که زندگی ما رو میسازن. اگه با کسی هستین که مخالف غذای بین راهیه ولی دلتون میخواد، یه راهکار چند مرحلهای دارم که جواب داده:
نزدیک زمان ناهار یا شام، بخشی از خوراکیها ناپدید میشن؛ بذارین زیر وسایلتون که بعدا هر وقت خواستین پیداشون کنین. وقتی از دور یه رستوران یا چند ساختمون دیدین، بگین حالتون خوب نیست (به دلایل غیر گوارشی) یا اگه راننده هستین میتونین بگین ماشین داغ کرده و دقایقی بزنین کنار. بعد از توقف به رستوران اشاره نکنین. آب بخورین و کمی قدم بزنین. کم کم صحبت رو باز کنین و بگین بوی غذا میاد.
مهم نیست ته این جاده کجاست، مهم همین خوراکیهاییه که در مسیر میخوریم و برامون خاطره میشن.
