کلیسای کانتور ، نهر پرستش در کوچکترین کلیسا

گردشگری در هر حالت زیبااست، در هر مکان که جاذبه‎ای دیدنی برای نمایاندن چهره تاریخ کهن سرزمین‎مان داشته باشد، هر بنا که شاید یادواره‎ای باشد از حضور قوم‎های دیگر در پهنه وسیع خاک مقدس ایران. مانند کلیسای کانتور  که مقصدی برای گردشگری‎ و یادگاری‎است از زمانی که شهر قزوین پایتخت صفوی بود. همان زمان که آن‎ها کلیسای کوچکی به رنگ سرخ برای خود ساختند و حتی روح‎شان هم خبر نداشت روزی این مکان مقدس تبدیل به جاذبه‎ای دیدنی برای علاقه‎مندان به معماری‎های خاص می‎شود.

کلیسای کانتور یادواره جنگ جهانی دوم

در اواخر دوره قاجار، در جریان جنگ جهانی دوم و حمله روس‎ها، منطقه‎ای در اختیارشان قرار گرفت که گوشه‎ای از شهر قزوین امروز بود. آن‎ها در این شهر ساکن شدند و کلیسایی بسیار کوچک به رنگ سرخ برای خود ساختند. نامش را "کانتور" گذاشتند، به معنای مقر یا مرکز. کوچک به قدری که امروز به عنوان کوچک‎ترین کلیسای ایران شناخته می‎شود.

نهر پرستش در کلیسای کانتور

 هنگامی که نیروهای روسی حدود 5 سال در ایران ساکن بودند، از کلیسای کانتور به‎عنوان مکانی برای موج خروشان پرستش خود استفاده می‎کردند. اما پس از خروج آن‎ها، این دریای متلاطم به نهر پرستش تبدیل شد و کم‎کم کلیسای کانتور به‎عنوان بنایی تاریخی در معرض دید گردشگران گذاشته شد و سال‎هااست که کاربری عبادتگاهی خود را از دست داده است.

بازارچه صنایع دستی

کلیسای کانتور سرخ فام، مدتی لباس فراموشی بر تن داشت و آن را نه به‎عنوان کلیسا بلکه با نام برج ناقوس می‎شناختند اما پس از مدتی، دیگر حتی صدای هیچ ناقوس هم از آن به گوش نرسید. تا این‎که گردشگران و علاقه‎مندان به بناهای تاریخی با حضورشان به آن، جانی دوباره بخشیدند و این کوچک‎ترین کلیسای ایران را احیا کردند. امروزه این کلیسا تبدیل به بازاری کوچک برای فروش صنایع دستی شده است.

حرف آخر

از نظر نگارنده فرقی نمی‎کند که عبادتگاه به دست بومیان ساخته شده باشد یا غیربومیان. مکانی برای پرستشِ فرقه‎ای قلیل باشد یا پیروانی بی‎شمار، بلکه در عبادت کردن خداوند یگانه، آرامشی هست که هیچ نیروی آرامش‎بخش دیگری نمی‎تواند که نمی‎تواند جایگزین آن شود؛ وَ خداوند نیکوست در هر وضعی.