دلم تنگ شده بود برای وبلاگنویسی! به آدرس وبلاگهایی که داشتم و یادم مانده بودند سر زدم. حتی یک نفرشان هم دیگر نمی نویسد. دلم را خوش میکنم به این که شاید دارند می نویسند جایی دیگر، با اسمی دیگر که من نمی شناسم. نوشته های خودم را هم خواندم - البته در وبلاگ قدیمی - ، کامنت ها را هم...کامنت های خصوصی میگفت که زمانی چقدر به هم نزدیک بوده ایم و از احوال هم با خبر... کاش هر جا که هستین سلامت باشین!
