گاهی نگاهی می اندازم به انسان های اطرافم به بیماران و گرفتاران...
اینبار توجهم به مبتلایان سندرم داون جلب شد...
از خود پرسیدم:«این موجودات زیبا جدا بیمار هستند یا این ماییم که بیماریم؟این افراد یک کروموزوم بیشتر دارند یا ما کمتر داریم؟کروموزومی که مربوط به ژن مهربانیمان باشد، ژنی که به ما یادآور شود نه تنها دربرابر خود و خانوادهمان، بلکه در برابر تمام انسان ها مسئولیم، مسئول سلامت یکدیگر، مسئول امنیت یکدیگر.»
تا به حال شنیده اید فردی مبتلا به سندرم داون دزدی کند؟ یا قتل انجام دهد؟
لبخند زیبایشان را دیده اید؟ بیتوقع لبخند میزنند تفاوتی ندارد با آنها مهربان باشی یا پرخاش کنی...
کوچکتر که بودم در محله زندگیمان کودک مبتلا به سندرم داونی بود، مادر پیری داشت، بچه های دیگر از او میترسیدند و خب من هم از این قائده مستثنی نبودم؛ اما رفتار بزرگسالان با او متفاوت بود.عموی بزرگم دست نوازش به سرش میکشید و گاهی کنار خوراکی هایی که برای ما میخرید به او هم خوراکی میداد.
مادربزرگم اما جور دیگری اورا دوست داشت؛ اورا که می دید طور دیگری با محبت به او نگاه می کرد. برای ما هم کم کم جا افتاد، او دوست ما بود، حتی شاید بهترین و بی شیله پیله ترین دوستی که داشتم.
پیشدبستانی که میرفتم فرد دیگری با من هم کلاس بود، او هم محبت کردنش متفاوت از انسان های عادی بود، برای من دیگر جا افتاده بود آنها با ما فرقی ندارند.
بزرگتر که شدم بیشتر متوجه شدم، آنها با ما فرق دارند، ما خودخواهیم و آنها نه، ما دانسته بدی میکنیم و آنها حتی ندانسته هم بدی نمی کنند.
چدا سندرم داون بیماری تلقی می شود؟ از نظر من آنها بیمار نیستند. تنها مبتلا به مهربانی هستند...
?#ح_ظزیف_رز
