این نسخه برای همه نیست برای خود من است که دیگر از امید به بهبود اوضاع خستهام...
شاید باید بپذیرم و بیخیال زندگی رویاییام شوم. باید زندگی در کرهی شمالی را بپذیرم چرا که عدم پذیرشم فقط روح و جسمم را تضعیف میکند.
باید بپذیرم که روزی ممکن است تخممرغ کیلویی یک میلیونی را ببینم، طلای گرمی ۱۰۰ میلیونی را ببینم، عدم دسترسی همیشگی به اینترنت آزاد را ببینم. باید خیلی بدتر و سختتر از اینها را بپذیرم...
اما تشویق میکنم شما امیدواران شجاع را که برای گرفتن حق زیستن همچنان جان بر کف ایستادهاید. خدا پشت و پناهتان باشد!
خداحافظ آرامش
خداحافظ رفاه
خداحافظ ایران آزاد