تهران، شهر بی‌دفاع

قالیباف در خیابان لاله‌زار و در خانه اتحادیه، با تهران خداحافظی کرد. آخرین سخنرانی رسمی شهردار سابق تهران، در لاله‌زاری بود که این روزها هیچ نشانی از لاله‌زار سالهای دور تهران ندارد. همان لاله‌زاری که علی حاتمی عاشقش بود، تا آنجا که نمونه‌ای از آن را در جاده کرج و شهرک سینمایی دوباره ساخت، گویی می‌دانست قرار نیست چیزی از لاله‌زار باقی بماند. لاله‌زاری که این روزها قلمرو بی‌چون و چرای موتور سیکلتهاست. قالیباف در لاله‌زاری با تهران خداحافظی کرد که روزگاری نماد مدرنیته و فرهنگ در پایتخت بود و آنرا با چراغ روشن سینماها و تئاترهایش می‌شناختند. این خیابان برای تهرانی‌ها جایی بود که میشد در آن جور دیگری با دنیای رو به تغییر تهران مواجه شد. قالیباف شهردار جهادی تهران اما در لاله‌زاری با صندلی مدیریتش خداحافظی کرد که سینماها و سالن‌های تئاترش هیچ نصیبی از انبوه چراغ‌های رنگارنگ روشن و پر نور این خیابان نداشت.

در تمام 12 سالی که شهردار سابق، کلید تهران را در دست داشت، کم نبودند بناها و باغ‌ها و خانه- باغ‌هایی که قربانی توسعه جنون‌آمیز شهری شدند. نه نیازی به آمار و نمودار هست و نه نیازی به عکس هوایی، فقط کافیست کمی در خیابانهای تهران قدم بزنیم تا ببینیم جنون توسعه و شاید هم به تعبیر یک جامعه‌شناس " توهم توسعه" با تهران چه کرده است.

قالیباف امروز دیگر شهردار تهران نیست. او که به تعبیر بسیاری از مردم و کارشناسان، تهران را به حراج گذاشت و وجب به وجبش را فروخت و میدان را برای جولان جرثقیل‌ها باز کرد و در سخنرانی پایانی‌اش گفت "نرخ ساخت و ساز در تهران منفی است" و با افتخار گفت که:" بیشترین ساخت و ساز در منطقه 12 (بافت تاریخی تهران) اتفاق می افتد" رفته است، اما رفتار او در شهر-سازی و شهر– داری، گویی نهادینه شده و پاک کردن ردپای مدیریت او کار آسانی نیست. مدیریتی که هر چند از زوایایی مثبت به نظر می‌رسند، اما برآیند ک