تفسیر آهنگ همسایه محسن چاوشی

بدون شک یکی از هنرمندان برجسته و محبوب ایران، محسن چاوشیست. چاوشی فعالیت حرفه ای خود در عرصه موسیقی را در سال 82 آغاز کرد و بلوغ هنری وی در این مسیر مشهود است؛ می توان وی را از آنهایی دانست که ابتدا شروع کرد و در مسیر به بلوغ سبک رسید و توانست جایگاه خود را در دنیای موسیقی پیدا کند و این نکته قوت مهمیست. تعدادی از ترانه های چاوشی دارای ابهامات خاص و زیباییست که لایق صرف وقت و حوصله هست. معمولا هر وقت اثر مبهمی از او می شنوم حدس می زنم شعرش را حسین صفا نوشته باشد و غالبا هم همینطور است. اشعار حسین صفا اغلب دو ویژگی بارز دارند، یکی ابهام و دیگری استفاده از عناصر طبیعی مثل ماهی، آب، درنا، لک لک و...

مدتی ترانه همسایه که از آثار نسبتا قدیمی محسن چاوشیست ذهنم را به خود مشغول کرده بود و حالا آمده ام تا مختصری از آنچه از آن فهم و دریافتم به اشتراک بگذارم.

دریا واسه کشتی‌های بی‌سرنشین جا نداره
پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره
این گوشه از شهر امنه من سعی کردم نمیرم
انقدر نمیرم که آخر این گوشه پهلو بگیرم
تو سالها سرنشین این گوشه از شهر بودی
اما با من که همیشه همسایتم قهر بودی

شاعر خودش را به کشتی بی سرنشینی تشبیه کرده که محکوم به غرق شدن است اما سعی کرده و دریا را شنا کرده تا به گوشه ای از شهر برسد، جایی که امن است. و وقتی می فهمد معشوقش هم آنجاست گله می کند که چرا به سراغم نیامدی و از غرق شدن نجاتم ندادی!

دریا می تواند نمادی از عشق یا سختی های راه عشق باشد

آرامش قبل طوفان ابروی اون روی ماهه
اخمت به من گفت هر شب طوفان سختی تو راهه

اخم و قهر معشوق، خبر از طوفان های شبانه ای می دهد که پدر عاشق را در خواهد آورد!

چند روز، چند سال، چند قرن
از رد پامون گذشته
قلبم به عمر یه تاریخ
از این خیابون گذشته

مدت زیادی از خاطرات ما گذشته و قلبم بار ها و بارها با خود آن پرسه ها را مرور می کند.

قلبم مث گوش‌ماهی با موج موهات رفیقه
عشق من این تنگ کوچیک کوچیکه اما عمیقه

یکی از مبهم ترین ابیات شعر و در عین حال از زیباترین آنهاست. گوش ماهی ها در اعماق دریا زندگی می کنند و با موج به ساحل می رسند. شاید شنیده یا تجربه کرده باشید که وقتی گوشتان را به آنها می چسبانید، صدای امواج دریا را می شنوید! و این به خاطر شکل خاص آنهاست. تو گویی ساخته شده اند تا صدای امواج را در دل داشته باشند...

حالا شاعر میگوید قلبم مانند گوش ماهیست که خاطره و خنکای موج موی تو را عمیقا در خود نگه داشته.

در همین لحظه، آهنگساز با زرنگی خاصی، صدای موج را در آهنگ جای می دهد تا بیش از پیش معنی را تداعی کند!

من خوب بودم تا این شهر با خشکسالیش بدم کرد
خوب شد خدا رحم کرد و عشق تو دریازَدَم کرد

حال من خوب شد تا اینکه در شهر خشکسالی آمد و عشق از آن رخت بربست، اما باز جای شکرش باقیست که آنقدر عشق تو مرا آزرد که از دریای عاشقی زده شدم.