گویند زمانی که گالیله را برای قرائت توبه نامه کلیسا پسند(!) بردند، شاگردانش منتظر بودند استادشان بدون توجه به فشار ها و مجازات های پیش رو، همچنان قهرمانانه بایستد و زمین همچنان بچرخد!
روشن است که چنین رخدادی جز یک وهم نبود و گالیله در عملی عاقلانه و به ناچار، اقرار به اشتباهش کرد و توبه نمود.
پس از قرائت توبه نامه، شاگردی فریاد زد: "بیچاره ملتی که قهرمانش را از دست بدهد" برتولت برشت از قول گالیله به زیبایی می گوید: "بیچاره ملتی که به قهرمان نیاز داشته باشد"
به فکر افتادم که چه در حال و چه در گذشته، غالب ما( البته بغیر از جماعت خوداستثناء پندار!) دچار همین قهرمان سازی ها بوده و هستیم. زمانی شعار "چه فرمان یزدان چه فرمان ..." سر میدادیم؛ بت می ساختیم و بعدِ مدتی، همان بت را خودمان میشکستیم.
اما با چه پُتکی؟
بت دیگری را بر سر بت قبلی می کوبیم!
متاسفانه افراد را از چیزی که خودشان هستند و گاه حتی از چیزی که خودشان می خواهند باشند، بالاتر می بریم و دم به دم از استبداد و دیکتاتوری سخن می گوییم.
بت های شکسته و بت پرستانِ قبل خودمان را تقبیح می کنیم بی آنکه ترک بت پرستی کنیم. گرهِ کورِ بسیاری از مشکلات، شاید آن زمانی باز شود که دست از تعبد مصنوعات خود برداریم.
آری
ما هستیم که متعبد و متفرقیم و خیر به غیر می رسانیم...
مقتبس از کتاب "چرا درمانده ایم" مرحوم حسن نراقی
