آسمانِ شب چیست؟ آن را نباید صرفاً یک فضای بیکران دانست؛ آسمان، تابلویی سحرآمیز و چندلایه از تاریخ است که از قطعات مختلف زمانی پدید آمده.
زمانی که به چشمکزدنِ آرامِ ستارگان خیره میشویم، شاید گمان کنیم که در حال تماشای یک اجرای زنده و آنی در صحنهی گیتی هستیم، اما حقیقت به شکل غریبی متفاوت است. آنچه در برابر چشمان ماست، نه یک واقعیتِ جاری، بلکه توهمی از «اکنون» است. ما در حال تماشای یک آلبومِ نامنظم از گذشتههای دور و نزدیک هستید؛ برخی از این پرتوهای نور، تنها چند دقیقهی پیش از منبع خود جدا شدهاند و برخی دیگر، مسافرانی کهنسال هستند که هزاران سال پیش، زمانی که هنوز تمدنهای بشری شکل نگرفته بود، سفر خود را آغاز کردند.
درک این واقعیت، شکوهی هراسانگیز در خود دارد: ما هرگز آسمان را در لحظهی حال نمیبینیم. ما در کمالِ بهت، به گورستانی درخشان از ستارگان نگاه میکنیم که شاید بسیاری از آنها مدتها پیش فروپاشیده و خاموش شده باشند، اما شبحِ نورانیشان هنوز در فضا سرگردان است. تماشای آسمان، سفری است هولناک و در عین حال زیبا به اعماقِ زمان؛ جایی که ما بر لبهی «امروز» ایستادهایم و به تماشای «دیروزهای دور» نشستهایم.
