زمان پریشی

یه چیزی که تو قصه های کهن آزارم میده و حتی دلیل خراب شدن سریال بازی تاج و تخت هم بود زمان پریشیه

فرض کنیم افراسیاب لشکر کشیده بیاد ایران اون موقع ماشین و تلگراف و واتساپ که نبوده خبرا زود برسه.

لشکر از پایتخت راه افتاده حداقل ۳ ماه میکشیده برسه لب مرز ایران

از اونجا مرزبان میخواد خبر بده به شاه خب زنگ که نزده چاپار فرستاده اون اسب نهایتا روزی ۱۰۰ کیلومتر بره. همین الان فاصله مشهد تهران میشه ده روز با اون اسب که تازه اگه یه نفس بره

حالا رسیده دربار تا اون شاه هم بکشه و فرماندهان رو جمع کنه و مشورت کنن یه سه روزهم زمان میبره

میخوان به رستم خبر بدن همین الان فاصله پایتخت فعلی تا زابل ۲۰۰۰ کیلومتره

یعنی اون پیک بیست روزه میرسه(تا اینجا یکماه)

تا رستم جمع کنه و بیاد پیش شاه باز هم دو ماه زمان میبره. باز تا از پیش شاه بخوان جمع کنن برن به جنگ یه ماه هم زمان میبره.

خب اون دشمن که بیکار نبوده میومده جلو دیگه ولی داستان سراها یه جوری میگن انگار مثلا جنگ بین میدون انقلاب و میدون آزادیه.

اینش یکم نروعه وگرنه داستان ها همشون قشنگن

این زمان پریشی هم ربطی به فردوسی نداره تو تمام افسانه های ملل هست