با حافظ شروع کنم
«ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمدهایم/ از بد حادثه اینجا به پناه آمدهایم»
امروز رسما چهارده روز گذشت که یک سری خشک مغز متهجر روسوفیل کمونیست از خدا بی خبر که باز صد رحمت به خوارج در برابر اینا اینترنت رو بر ملتی بستن.
میگن سهپاه کوفه فقط بیست ساعت آب رو بست به روی افرادی که علیه خلیفه وقت شورش مسلحانه کردن. بعد از اون با پایان جنگ نه متعرض باقیمانده ها شد نه پول بابت تحویل .... گرفت نه حقوق بازموندهها رو از بیت المال قطع کرد.
اینجا با اینکه خودشون میگن اوضاع عادیه ولی ولی بیش از دوهفته اس ملتی که نه مسلح بودن نه چیزی رو و فقط به شرایط سخت زندگیشون از دست این گروگانگیرها معترض بودن رو از کل ارتباطات که بیشتر از اب و هوا لازمه براشون محروم کردن.
بگذریم حرف اینجا زیاده.
میخواهم بگم چرا اومدم اینجا؟
من از وقتی یادمه با اینترنت اشنا شدم یعنی طرفای سال ۸۲-۸۳ همیشه دنبال متن بودم و این جا و اونجا چرت و پرت مینوشتم تا ۸۴ و ۸۵ که رسما وبلاگنویس شدم. اون موقع ها وبلاگا برو و بیایی داشت. تا اینکه گوگل پلاس و فیسبوک اومدن و مهاجرت کردم اونجا و سال ۹۰ بود که با توییتر اشنا شدم. ۱۴ سال توی توییتر مینوشتم هرچند فالور زیادی نداشتم و دنبالش هم نبودم. خلاصه الان که اینترنت قطع شد موندم با حرفایی که بیخ گلوم موند.
اولین بار که با موجودی به اسم ویرگول آشنا شدم توی دوران قطعی های ۹۸ بود. اون روزا هنوز روادارتر بودم و اینجا فقط میخوندم. هرچند اون موقع هم هنوز یکعده ... بودن که چرت و پرت مینوشتن و طرفداری از اینا میکردن ولی میشد زیر سیبیلی رد کرد.
خلاصه اون موقع ها میخوندم و به هر زجری بود رد کردم. اما اینبار مثل اینکه سنبه اینا پرزورتره. منم حرفا داره خفهام میکنه. پس این شد که اینجا حساب ساختم.
هر چند اگر معذوریت نداشتم زیر ۸۰ درصد پستهای اینجا آیه ۷۸ سوره نحل رو مینوشتم که میفرماید «فی بطون امهاتهم»
خلاصه اهای دولت .... اینترنت ما رو وصل کنن پدرسگ میخواهم فحشت بدم
