دست‌ها؛

هرآنچه در پیج و خم انگشتان است، سراسر سخن است.

میدونید چیه؟

من شدیدا به دست ها فکر میکنم. به شکلشون، به فرمشون، رنگشون و هرچیزی که اونها رو از باقی اجزا متمایز می‌کنه. تازگیا به یه شباهت رسیدم، اینکه دست ها تار صوتی دارن، حرف می‌زنن. نشنیدید؟ اونها حرف می‌زنن، وقتی عاشقانه همدیگه رو در آغوش می‌گیرن و بنظرم قشنگترین زبان عشقه. دست ها از عشق و اضطراب اولین دیدار میگن. بنظر من دست ها بیشتر از هرجای بدن لایق بوسیده شدن اند.

دست ها...

دست ها...

نمیشه زیاد حرفاشونو تحلیل کرد چون:

صدای سخنِ دستان جان است و بر دل می‌نشیند.