متنی که می خوانید به هیچ عنوان نقد فیلم مایکل و تحلیل سینمایی اش نیست و تنها یک مطلب ژورنالیستی است،چرا که مایکل اصلا قابلیت نقد کردن را ندارد چون فیلم نیست.
مایکل را در سینما دیدم،راستش را بخواهید الان که این متن را می نویسم یک ربعی شده که به خانه برگشتم وقتی می خواهم درباره فیلمی بنویسم صبر می کنم چند روز از دیدن فیلم بگذرد تا هیجانات کاذب ام بخوابد،اما نتوانستم تحمل کنم مایکل واقعا فیلم مزخرفی است!
قبل نوشتن در باب مایکل باید به سینما رفتم اشاره کنم سینما رفتنم پس از هشت ماه که دائم به این فکر می کردم که کجا دنیا این همه مصیبت در فقط هشت ماه اتفاق می افتد و بعد به یاد ریلز های اینستاگرامی که می دیدم مردم جهان اولی توی سینما ها می رقصند و پاپ کورن هایشان را توی هوا پخش می کنند افتادم...
به هر حال وقتی به سینما رسیدم چند دقیقه ای دم سالن دوم که باید محل پخش فیلم می بود منتظر ایستادم تا زمانی که مردی که عجیب و غریب شمایل جان ویک و چهره اوسامه بن لادن را داشت به ما گفت که به سالن یک برویم و اینجا اشتباه ایستادیم هرچه گفتیم سالن پخش سالن دو بود و شما سالن را جا به جا کردید اوسامه انکار می کرد و می گفت از اول هم همین سالن بوده،ما که باشیم روی حرف اوسامه حرف بزنیم!
وارد سینما شدم و روی صندلی جایگزینم نشستم بعد چند دقیقه ای تحمل کردن بک گراند کامپیوتر کسی که پروژکتور وصل بود او تصمیم گرفت که بلاخره فایل فیلم مایکل را با VLC پلیرش پخش کند و این بود شروع ماجرای من،مایکل و زیرنویس اختصاصی وب سایت زر فیلم که دائم پایین زیرنویس فیلم خوش رقصی می کرد.
فیلم با کودکی مایکل شروع می شود شروع خوبی بود و در پلان اول فیلم تفاوت مایکل با نمایی که از برف بازی بچه ها در کوچه ای شروع می شود و بعد متوجه می شیم این نما POV مایکل بوده و بعد او به سمت خانواده اش می رود و شروع به خواندن می کند،این نما کل ایده ای است که فیلم دارد و دقیقا مشکلش هم همین است فیلم تمام محتوایش همین سکانس است و کل فیلم هم مدام این را به روش های متفاوت می گوید،خب که چی!
من آمده ام فیلم ببینم نه قربان صدقه رفتن سلطان پاپ را! تقریبا یک ساعت و نیم فیلم از دو ساعتش خواندن موزیک های مایکل جکسون و رقصیدن های آقا جعفر که به گرد پای مایکل هم نمی رسد است و آن نیم ساعت دیگرش هم توصیف جیزس کرایست بودن مایکل خان که اگر فیلم نیم ساعت دیگر هم طولانی تر بود احتمالا مایکل لباس سوپرمنی تن می کرد و به مبارزه با کیم جونگ ایل می رفت،دیالوگ نویسی فیلم که گویی با کمک هوش مصنوعی سوپر اکسترا پریمیوم پلتفرم بله نوشته شده عجیب و غریب است،مایکل در سکانسی انبوهی نامه از طرفدارانش دریافت کرده و می گوید:نه این ها طرفدارانم نیستند،خانواده ام اند.
عجب!عجب!
مایکل در سکانسی سرش آتش می گیرد(که خود آن سکانس با کارگردانی عجیبش کمدی ناخواسته است)و به بیمارستان می رود،حالش که بهتر می شود می گوید:دلم برای کسانی که در این بیمارستان اند می سوزد،کل پول بیمه را به بیمارستان اهدا کن.
عجب!عجب!عجب!
این ها فقط دو نمونه از این چیز های عجیبی است که حتی نمی توانم اسم آن ها را سکانس بگذارم!
بلاخره وقتی حق ساخت فیلم مایکل با خانواده اش باشد انتظار دیگری هم نمی رود.
با حواشی و اتهام های زندگی مایکل جکسون درست یا غلط کاری ندارم،من واقعا دغدغه ام سینماست ولی کجای این فیلم است این فیلم را به فیلم های جنگی سازمان اوج با فروش 6 میلیاردی زورکی با بلیت های سازمانی و پاچه خاری(یا خواری!)در شب های برره تشبیه می کنم،این قدیس خوش چهره ی خوش صدا واقعا مایکل است؟
مایکل پایان بندی ندارد،اگر در ساعت اول فیلم تمام می شد همین طور بود و اگر سه ساعت دیگر هم ادامه می داشت باز هم بی پایان بود،چرا؟
دلیلش این است که اصلا فیلم شروع نشده که بخواهد تمام شود،چیست این کثافت موزیکالی که دارم می بینم!
نمی دانم مایکل واقعا انقدر فیلم بدی است یا من عصبانی ام،عصبانی از اینکه چرا ما به جای خارجی ها در سینما نرقصیدیم و پاپ کورن در هوا پخش نکردیم؟عصبانی از اینکه هشت ماه سینما نرفتم و هر ماه از این هشت ماه عذاب بود و این عذاب هم ادامه دارد اما مایکل در گیشه نهصد میلیون دلار فروش کرد و ما در حین اکران این فیلم حتی عادی ترین حق مان اینترنت را نداشتیم،عصبانی از اینکه دیگر سینما هم خوشحالم نمی کند.
