بیش از هزار و چهارصد سال است که شیعه برای آن آقای تشنهلب کربلا و اهلبیت مظلومش اشک میریزد، سینه میزند و سوگواری میکند.
همیشه با حسرت گفتهایم: «ای کاش ما در کربلا بودیم و حسین(ع) را تنها نمیگذاشتیم.»
آرزوی همیشگی ما این بوده است که کاش در عصر اباعبدالله(ع) زندگی میکردیم تا در رکابش جان فدا کنیم و در روز عاشورا از یارانش باشیم.
اما گویی تقدیر الهی برای بشریت چنین رقم خورده است که هر روز این دنیا عاشوراست و هر سرزمینی کربلایی دیگر.
محرم امسال رنگ و بوی دیگری دارد. جنس روضهها فرق کرده است. داغها تازهتر و سوزها عمیقتر شدهاند.
امسال فقط برای حسین(ع) سینه نمیزنیم؛ در کنار نام حسین(ع)، نام شهیدانمان را نیز بر زبان میآوریم. در کنار پرچمهای عزا، یاد عزیزانی را زنده نگه میداریم که در روزگار ما، درس عزت و ایستادگی را معنا کردند.
امسال فقط برای رقیه سهساله(س) روضه نمیخوانیم؛ با شنیدن نام او، دلهایمان برای دخترکان معصوم میناب میلرزد که همچنون رقیه س شهید شدند.
امسال فقط بر بدن ارباً اربای حضرت علیاکبر(ع) اشک نمیریزیم؛ بلکه با یاد جوانان این سرزمین با یاد پسران میناب ، ماکان نصیری ، با یاد پیکرهای پارهپارهای که داغشان بر دل ملت ماند، اشک میریزیم و داغدار میشویم.
امسال وقتی از عطش حسین(ع) میگوییم، تشنگی حقیقت در این جهان را به یاد میآوریم. وقتی از غربت زینب(س) سخن میگوییم، رنج مادرانی را به خاطر میآوریم که داغ فرزند بر دل دارند. و هنگامی که از عباس(ع) میگوییم، وفاداری مردانی را به یاد میآوریم که تا آخرین نفس پای عهد خود ایستادند.
محرم امسال تنها روایت گذشته نیست. محرم امسال آینهای است که امروز را در آن میبینیم.
و چه زیبا فرمود سیدالشهدا(ع): «هیهات منّا الذلة»
آری... قرنها گذشته است، اما ندای حسین(ع) هنوز در گوش تاریخ طنینانداز است؛ ندایی که به ما میآموزد عزت ماندنی است و ذلت رفتنی، و خون مظلوم، هرگز بیثمر نخواهد ماند.
✍🏻 فاطمه مرادی، ترم چهار بهداشت مدارس
نشریه دانشجویی مسیر🌱
| @masir_mazums | 🇮🇷
