پیام به هر کسی که هست!

این روز ها بیشتر از هر زمان دیگری فکر میکنم.

به گذشته، به حال، به آینده. به این که چه کسی فکرش را میکرد که روزی حسرت زندگی در همین کشورهای خلیج فارس را بخوریم. حسرت زندگی در همین بحرین خودمان در همین آذربایجان خودمان.

این روزها به گذشته که فکر میکنم تا جایی که یادم می آید کار کرده ام. از زمانی که کودکی ۷ ساله بودم تا بزرگسالی و در فرصت های بین مرخصی های سربازی.

و بعد از آن تلاش و کار کردن دو شیفت و شبانه روزی برای به دست آوردن پولی، پیدا کردن همدمی و ساختن سر پناهی.

به حال فکر میکنم. به این که هیچ در بساط ندارم. نه تفریحی کرده ام، نه مسافرتی رفته ام و نه لذت دیگری. صبح تا شب کار کرده ام و کار کرده ام و اکنون هیچ ندارم.

به آینده فکر میکنم.به آینده که فکر میکنم قدرت سیاهی و ناامیدی آن قدر زیاد است که قلبم مچاله می‌شود. گویی که میخواهد از قفسه سینه ام بیرون بیاید.

به این فکر میکنم که باید از آرزوهایم دست بکشم. از ازدواج کردن، تشکیل خانواده دادن، دوست داشتن و دوست داشته شدن.

به حس بیچارگی ای که بهم دست می‌دهد فکر میکنم. به این که کسی در جایی از این کشور دکمه ای را فشار می‌دهد و در آنی زحمات چندین ساله من به باد هوا می‌رود.

به گرانی فکر میکنم. به این که مگر میشود چیزها این قدر بی رحمانه گران شوند؟! به این فکر میکنم که آدم ها چطور با حقوق ماهی ۱۵ میلیون تومان شکم خودتان و زن و بچه شان را سیر میکنند؟! خدارو شکر میکنم که آرزوهایم محقق نشده که اگر شده بود با این حجم گرانی ها چه قدر باید شرمسار زن و بچه ام میشدم؟!

به این فکر میکنم که چطور باید از بدبختی هایمان بگوییم که اغتشاش گر مسلح نشویم؟! چطور و کجا اعتراض کنیم که حرفمان را بشنوند و اگر برایمان کاری نمیکنند با تهدید با ما صحبت نکنند و یا این که حداقل ما را نکشند و یا اگر کشتند بابت جنازه مان طلب پول نکنند که اگر ما آن قدر پول داشتیم که آن جا و در خیابان نبودیم.

به این فکر میکنم که اگر اینترنت برای هیچ وقت وصل نشد چه؟! چه کار دیگری از دست من بر می آید که کسی بابت انجام آن به من پول بدهد؟! به این فکر میکنم که چند سال یادگیری و تلاش های شبانه روزی ام برای یاد گرفتن مهارتی تخصصی واقعا همینطور الکی الکی به باد رفت؟! مشتری هایی که با زحمت پیدا کرده بودم؟

به این فکر میکنم که این متن ها را جایی بنویسم. تا اگر آن قدر جرات پیدا کردم که توانستم کار خودم را تمام کنم کسی در اینده بخواند و بداند که مسئول تمام بدبختی های من و ما فقط یک نفر است.