ارتباط و گفتوگو بر پایه صدق، امانتداری و احترام به مخاطب در فرهنگ اسلامی و قرآنی تعریف میشود. از این منظر، روابطعمومی تنها یک وظیفه سازمانی نیست، بلکه مسئولیتی اخلاقی و اجتماعی است. پیام، زمانی اثرگذار و ماندگار خواهد بود که با حقیقت، انصاف و کرامت انسانی همراه باشد.
مهرداد جباری، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حوزه هنر و رسانه و عضو انجمن روابط عمومی ایران در آستانه روز روابط عمومی و ارتباطات در یادداشتی که در اختیار ایکنای یزد قرار داده، آورده است:
«۲۷ اردیبهشت، همزمان با روز جهانی ارتباطات و جامعه اطلاعاتی، در تقویم رسمی ایران بهعنوان روز روابط عمومی و ارتباطات نامگذاری شده است. این مناسبت، فرصتی است برای بازاندیشی در نقش و مسئولیت روابط عمومیها؛ نقشی که در جهان امروز، بیش از هر زمان دیگری با مفاهیمی چون صداقت، اعتماد، اخلاق ارتباطی و گفتوگوی اجتماعی گره خورده است.
روز جهانی ارتباطات، ریشه در سالروز تأسیس اتحادیه بینالمللی مخابرات(ITU) دارد و در سطح جهانی، بر اهمیت فناوریهای ارتباطی در پیوند میان جوامع تأکید میکند. با این حال، آنچه در فضای ارتباطی امروز بیش از ابزار و فناوری اهمیت یافته، «معنا» و «اعتماد» است؛ دو عنصری که بدون آنها، ارتباطات کارکرد اجتماعی و فرهنگی خود را از دست میدهد.
در نگاه سنتی، روابطعمومی بیشتر بهعنوان نهادی برای اطلاعرسانی، پوشش خبری و انتقال پیامهای سازمانی شناخته میشد. اما تحولات اجتماعی و رسانهای نشان داده است که این تعریف، دیگر پاسخگوی نیازهای جامعه امروز نیست. روابط عمومی معاصر، نهادی صرفاً فنی یا تبلیغاتی نیست، بلکه بخشی از سازوکار اجتماعی تولید معنا و شکلدهی به رابطه میان سازمان و جامعه به شمار میرود.
در زیستبوم رسانهای جدید، مخاطبان تنها دریافتکننده پیام نیستند. آنها فعالانه پیامها را تفسیر میکنند، درباره آنها داوری دارند و روایتهای رسمی را با تجربه زیسته خود میسنجند. در چنین شرایطی، روابط عمومی ناگزیر است به اخلاق ارتباطی، شفافیت و صداقت توجهی مضاعف داشته باشد.
یکی از مهمترین چالشهای ارتباطات امروز، مسئله اعتماد عمومی است. وفور رسانهها و افزایش سرعت انتشار خبر، لزوماً به افزایش آگاهی منجر نشده و در بسیاری موارد، به سردرگمی، تردید و کاهش اعتماد انجامیده است. در این میان، نقش روابط عمومیها در شکلدهی به ارتباطی مسئولانه و قابل اتکا، اهمیتی دوچندان یافته است.
اعتماد، محصول تداوم صداقت، پاسخگویی و شنیدن صدای مخاطب است. روابط عمومیای که ارتباط را یکسویه میبیند و تنها بر انتقال پیام تأکید دارد، نمیتواند در بلندمدت اعتماد اجتماعی ایجاد کند. گفتوگو، شنیدن نقدها و پذیرش اصلاح، از الزامات ارتباط مؤثر در جامعه امروز است.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، ارتباط و گفتوگو بر پایه صدق، امانتداری و احترام به مخاطب تعریف میشود. از این منظر، روابطعمومی تنها یک وظیفه سازمانی نیست، بلکه مسئولیتی اخلاقی و اجتماعی است. پیام، زمانی اثرگذار و ماندگار خواهد بود که با حقیقت، انصاف و کرامت انسانی همراه باشد.
روابطعمومیها میتوانند با پرهیز از اغراق، پنهانکاری و روایتهای یکسویه، نقش مؤثری در تقویت سرمایه اجتماعی ایفا کنند. در مقابل، بیتوجهی به اصول اخلاقی ارتباط، حتی در پیشرفتهترین بسترهای فناورانه، به تضعیف اعتماد و فاصله میان سازمان و جامعه منجر خواهد شد.
از این منظر، ۲۷ اردیبهشت نباید صرفاً بهعنوان یک مناسبت تقویمی تلقی شود. این روز میتواند فرصتی برای بازاندیشی در شیوههای ارتباطی، بازتعریف مأموریت روابط عمومیها و توجه دوباره به جایگاه گفتوگوی صادقانه در جامعه باشد.
پرسش اصلی این است که روابط عمومیها تا چه اندازه توانستهاند پل ارتباطی مؤثری میان سازمانها و مردم باشند؟ آیا صدای مخاطبان شنیده میشود؟ و آیا پیامهای سازمانی با واقعیتهای اجتماعی و فرهنگی جامعه همخوانی دارد؟
روابط عمومی، در نهایت، نهادی اجتماعی و فرهنگی است که کیفیت ارتباط میان سازمان و جامعه را شکل میدهد. در عصر ارتباطات گسترده، مسئولیت روابط عمومیها بیش از تولید پیام، حفظ معنا، اخلاق و اعتماد است. اهمیت روز روابط عمومی در یادآوری همین مسئولیت نهفته است؛ مسئولیتی که میتواند به تقویت همدلی، گفتوگو و فهم متقابل در جامعه کمک کند.
